Nostridade

Lembranzas

2006-10-25T00:04:00.000+02:00

http://beta.photoshow.com/watch/eT7hg4Tk

No día do ovo...

2006-10-13T15:22:00.000+02:00

Hoxe é o día do ovo. Tal e como dixo no seu momento a miña amiga Berly, hai días para todo. Eu, ás agochadas de Berly, que non lle gustan nada as galiñas, segundo ela, por teren plumas, vou renderlle unha homenaxe ás pitas. Si, porque os ovos son un dos meus alimentos preferidos: en tortilla, en ensalada, fritos, cocidos ... eu acompaño unha morea de comidas cos ovos.

Ademais o outro día descubrín unha cousa: os ovos non rachan sempre. Se colles un ovo pola punta de arriba e pola de abaixo e apertas ben forte... o ovo non racha nin aínda que te poñas colorado/a. Co cal deduzo que se un ovo cae de pé non se parte.

E para celebrar este día ben celebrado prepararei ovos de cea ...

BRÉTEMA

Cantar ou da-lo cante

2006-09-28T10:19:00.000+02:00

Cando estabamos en Salamanca Brétema e máis eu, dedicabamos gran parte das frías tardes en cantar e bailar. Sáir á rúa era moi doloros: doiame a cabeza, tiña os labios descuartizados, as mans coma globos colorados e ó cabo dunha hora máis ou menos o corpo íase conxelando ata limitar os movementos ó mínimo (parpadear e move-las pernas)e o aire que respiraba subia polas fosas nasais coma coitelos ben afiadiños (puff qué tráxico)...Había que buscar alternativas. E moitas veces acompañabamos as nosas voces dalgún acorde de guitarra que Brétema coñecía, incluso nos fixemos cun libro de acordes para ampliar o noso repertorio. Un día chegamos ata tal punto que decidimos graVar as cancións interpretadas por nós. E como tiñamos tantas tantísimas cousas que facer, esquecíamos a maioría de cousas. E aí quedaron as cancións, gravadas nun cassete destes que xa ninguén utiliza. Fixemos a nosa vida pasáronnos miles de historias, e un día fixemos un programa de radio na Facultade de xornalismo salmantina. Levams unha gravación cuns cortes que queriamos incluir no programa...e as cancións renaceron!!!A cinta na que tiñamos as declaracións serias era a mesma que a das nosas peripecias coa música, só que cada cousas nunha cara do casette. E nós, intelixentes como as nosas nai nos pariron, equivocámonos de cara e deleitámolos a todos coas nosas melodías!! Pasamos unha vergonza das que se lembran moitos anos!Xa vos imaxinades que todos riron canto quixeron, e nós tamén, qué raios! Berly

Bioloxía

2006-09-27T10:33:00.000+02:00

Descubrín que o camiño profesional que estou a levar é erróneo. Si, si, e descubrino grazas a un email. Xa vedes que agora ata as novas tecnoloxías queren decidir por nós. O xornalismo, segundo esta páxina non se corresponde coa ocupación que eu debería ter para sentirme realizada. O futuro non se predí xa nos posos do café, nin na mítica bola de cristal nin sequera nas cartas. Todo está en Internet. Eu nacín para ser BIÓLOGA. Brétema sacou a cabeciña para ser avogada, segundo o seu nome e o seu apelido, e o seu mozo para ser azafata!! jaja sintoo Jony...meu pai para ser bombeiro, meu irmán contable e miña nai cociñeira. Pero o mellor de todos é Roberto, o meu querido veciño, que definitivamente equivocouse de traballo, en lugar de ser auditor debería ser chulo! Eu cando o vin alucinei. Polo visto ninguén vai encamiñado na súa elección. O que máis me gusta é o nome do adeviño: job predictor. Parece que che vai dicir o sexo do teu fillo ou algo así...Pero non. Para iso xa existe o método da medalla. O que máis me gustou foi o futuro de Pau Gasol (non sei por qué me deu por poñer o seu nome, se non me gusta o baloncesto...en fin, será para ver se acerta algunha vez o predictor este...). Ben, pois Pau Gasol debería ser: señorita de liña quente. Xa vexo que a fiabilidade desta páxina é o 100%. Este predictor non ten prezo. Miguel Indurain: parado; Raúl González: ciclista e a eterna presentadora dos informativos de TVE, Ana Blanco: streaper!!! Pensade ben o que facedes...Berly

Cambio de look

2006-09-25T10:30:00.000+02:00

Tampouco está tan mal. Ó principio nin gracia me facía iso de cambiar a imaxe corporativa da CRTVG (Compañía de radio televisión de Galicia) pero agora que abandonamos ó logo aquel tan típico e simétrico, tan equilibradio e perfecto, vexo que cambiar de aires, de cores e de logo viña ben.

A pesar de que me parecía o logo máis bonito de todas as cadeas estatais, había que sacrificar a beleza pola renovación despois de tantos anos, que o logo anterior estaba moi desgastado, e en xeral a TVG e a RG en xeral, a progamación, os presentadores, o decorado...O de agora é máis minimalista.

E o que é mellor, puiden ver o cambio dende dentro, tiven a oportunidade de coller dous micros diferentes da mesma compañía. Bueno, voume estrae hoxe, indo a dúas roldas de prensa levando como antorcha olímpica o micro cunha G inmensa. O director da nova campaña é nin máis nin menos: Alejandro Vázquez!! Si, ese profesor da facultade que puña notas tan sumamente baixas porque consideraba que non eramos o suficientemente brillantes. "Mira, e verás...a galega". Esta é a frase estrela, acompañada dun fondo natural con manatiais e árbores e de todo. E pretenden que este medio se coñeza como " a galega". Realmente todos lle chamabamos así antes de que eles o quixeran popularizar. Aínda que moitos lle chamaban "telegaita", algo que sempre me fixo moita graza, agora xa lle teñen máis respeto. Non sei por canto tempo...Berly

Árbores caducos, espídevos

2006-09-24T01:57:00.000+02:00

Como todos saberedes porque sodes persoas ben informadas e acostuadas ós cambios estacionais, chegou o OUTONO!!!Xa sei que a moitos non vos fai ilusion, pero todas as épocas do ano teñen o seu aquel. É o momento do recato, de taparse un pouco despois de andar tan espidos pola vida calurosa que nos deu o verán. O meu calendario tamen chamado almanaque é moi gráfico, e sempre te avisa de que tés que cambiar o chip e tamén como non, a roupa que vas levar e sobe todo os zapatos. É un calendario preocupado polo teu benestar. A primavera ten as paxinas verdes, o verán amarelas, o outono é marrón e o inverno, azul. Está todo moi claro, e non terei que explicavos os motivos destas asociacións que non son sin arbitraras nin caprichosas.Pero hai asimilacións e adxudicacións que si que o son. Por exemplo, a qué estúpido se lle ocurriu que as nenas se identifican polo rosa e os nenos polo azul? Agora a todo o mundo lle parace incuestinable e lóxico, poque claro, estamos acostumbados a velo así. Pero no principio dos tempos non había un referente no que basease. Supoño que esto de dicir qué signifixca cada cor teá unha base sentimental, o que transmite unha cor, porque é algo que non depende da razón, non se pode explicar nin moitos menos extrapolar, e depende de cada un. Puf, que academiscita estou hoxe. En fin o que quria dicir é que non hai unanimidade. Veredes. O amarelo é a cor do diñeiro, isto é lóxco. Pero as veces é a cor da amizade, nin me preguntesdes porqué. Pero algo máis inetersante é a relacion de ideas, a palla mental que se fixo o que pensou o seguinte: o vermello e a cor do amor, por que? pois porque é a cor do lume, do calor, e o que está quente leva á paixon, en definitiva ó amor. E dende aí chegamos a que o inferno e os demos son vermellos. Porque a paixón é algo malo e con eso vas dereitiño ó inferno e por iso no inferno fai tanto calor que queima. Está todo pensado e é todo cultual. Que fuerrrrte. O branco é a cor da pureza, da bondade, das nubes, do que está limpo, e claro, se eres bo estás limpo de pecado. Estás impecable, impoluto, como as virxes. Qué cousas nos ocultan unhas cores que parecian tan inofensivas. O verde é a cor da natureza, e polo tanto da saúde. O naranxa non sei que significa. Só que é a cor do traxe do home do butano. Significará gases, eu que sei. E o azu, que é, traballo? Ou será o naranxa poque o butanero sempre ten moito traballo para subir as bombonas e non herniarse? A xente abúrrese moito. Feliz OUTONO. Berly

Diluvio Universal II

2006-09-23T18:09:00.001+02:00

Teño unhas botas que cambian de cor. E non son máxicas. Hoxe saín á rúa prevista de paraugas para evitar as molladuras de días anteriores, pero nada puiden facer polas miñas pobres botas. Eu saín cunhas botas marrón clariño e voltei cunhas botas case negras. Tiven toda a mañá para ir comprar e a casualidade fíxome rematar a miña actividade consumista cando se puxo a chover a cántaros. Para que despois digan que os galegos non lle temos medo á choiva. Alí estabamos unhas 7 ou 8 persoas na porta do supermercado esperando a que o ceo quedase a gusto (e non poño o nome do supermercado porque non me dá a gana de que cando rematedes de ler isto vos entren uns irreprimibles desexos de mercar nese establecemento que xa sabedes o que pasa coa publicidade subliminal e a que non o é tanto). En definitiva, que a ninguén lle gusta mollarse. Aínda que iso non o teñen moi claro os alcaldes de algunhas cidades que están moi mal preparadas para recibir este fenómeno atmosférico. Se total, as choivas "habelas hainas", haberá que acondicionar os lugares para iso. Nin que onte se descobrise a choiva. Que leva así toda a vida home!A auga cubría as miñas botas mercadas o ano pasado non preparadas para cruzar o río que era o aspecto daquela rúa. Isto semella o Diluvio Universal 2ªparte. E como as segundas partes nunca foron boas, a ver que pasa...A verdade é que co alarmismo que crearon os medios de comunicación, situación á que eu non contribuín coas miñas noticias xa que no Diario Cultural non hai cabida para o sensacionalismo, eu pensei que Galicia ía desaparecer do mapa, pero non, auqui seguimos, sen algún que outro tellado, pero resistimos ó débil e raquítico Gordon que dentro do medo que nos crearon, tampouco foi para tanto. Mellor. O Correo Galego tivo moito que ver con semelante titular: "Galicia será barrida por lluvias tropicales y vientos huracandaos" Sálvese quen poida. Berly

Carril vaca

2006-09-14T09:37:00.000+02:00

Ser vaca ten moitas vantaxes. Agora, ademais de ter un carril especial para os afeccionados a andar en catro rodas pola vida, haberá en Balboa, unha vila de Ponferrada un carril dedicado ás vacas, polo que poderán pasear sen prisa pero sen pausa polas estradas. Terán que rexirse tamén ás normas de circulación? Aprenderán a parar cando o semáforo estea en vermello? Afectaralles o límite de velocidade (prohibido circular a máis de 120)? e pararán nos pasos das súas compañeiras do reino animal as zebras para deixar pasar aos viandantes? Se se portan mal, perderán puntos vacunos? Haberá vacas kamikazes ou suicidas que se boten á estrada cando queiran suicidarse poñendo en perigo a vida dos que circulan polo carril tradicional? A esta última pregunta si que teño resposta: non, xa que o carril vaca e o carril home estarán separados por un valo de madeira para que no haxa problmas. ó mellor inclyos teñen máis perigo os humáns que estes doces animaliños cornudos. O resto de preguntas e moitas máis que se vos ocurran terán resposta en canto se implante esta nova medida que é a pioneira en Europa. E é que estes bercianos están moi adiantados. Na vindeira primavera comezará a construírse este carril-vaca por onde discurrirán as vacas coma se dun desfile se tratara. Berly

Asasinos en potencia

2006-09-12T10:41:00.000+02:00

Non estou eu moi enterada dos puntos que che quitan por portarte mal ó volante pero creo que ó especimen que vin hoxe deberían prohibirlle manexar un coche, porque decir que aquilo era conducir é unha ofensa a todos os que o fan ben. Un pitillo nunha man e o móvil na outra. Así ía o imprudente, sen atenede-la tarefa da condución. Despois pasa o que pasa, claro, saltamos un paso de peóns, levamos un pobre ser por diante, pero ui, foi sen querer, é que non estamos ó que hai que estar. Só falataba que levara unha impresionante muller de copiloto, que según din algúns entendidos no temas, distrae moito. Eu como non son condutora non sei se levar a un home fantástico e ben feito ó meu lado podería turbarme, o que si sei é que non hai cousa máis perigosa que conducir cun neno no interior, case peor que manexar cun mono apuntándote cunha ballesta, coma naquel mítico anuncio ó que o protagonista encantáballe conducir con ese peculiar copiloto. Hai gustos para todo. Sempre nos queda lembrar unha canción chea de boas intencións:- precaución amigo conductor, la senda es peligrosaaaaaa...Berly

Qué difícil é ser condutor sen perder a calma

2006-09-04T10:12:00.000+02:00

Cando Bretema e máis eu andamos xuntas, pásanos de todo. Un chulesco señor viandante quixo apañarnos pero non o conseguiu. Ibamos Brétema e máis eu no coche, cando vimos un paso de peóns. Entón Brétema, como boa conductora que é, parou para que un grupo composto por un energúmeno e dúas señoras poideran pasar. En lugar de facelo a paso lixeiro, aquilo semellaba unha procesión de semana santa. Cada minuto, un paso. Entón eu, nun arrebato de enfurecemeto berreilles: - a ver hombre!!!! Como só me dirixín ó xénero masculino, só o paleto se deu por aludido, polo que me contestou: - qué queres, que pase correndo? O mini home, ou mostra gratis xa cruzara, pero cunha arrogancia maldita retrocedeu e platousenos no medio do coche para que non poideramos pasar e repetiu: - a ver queres que pase correndo?? E eu, nin corta nin perezosa contesteille: -non, se queres ponte a fumar un pitillo no medio da estrada, jilipollas! O pobre home, analfabeto de nacemento incurable, limitouse a insultarme co mesmo vocablo utilizado por min. Brétema mantivo a calma en todo momento, pero eu aseguro que se estivera o volante pisaría o acelerador e levaría ó desvergonzado señor en aire polas rúas de Santiago. Eu entendo que a xente non se poña a correr os 100 metros lisos para cruzar un paso de peóns, tamén chamado de zebra, pero non é cuestión de rirse do condutor na súa cara. Só hai que poñerse no caso dos demais, que a maioría da poboación, ademais de ser peóns, son condutores. Moito me repatea que os coches non me paren cando teño dereito a apsar pero cando o fan, non me tiro a durmir no medio da calzada. Inapresivos.Berly.

¡En finais!

2006-09-01T16:35:00.000+02:00

Estou encantada. A selección de baloncesto está na final, xunto a Grecia. Os EE.UU. tamén caeron, como Arxentina. Aquí na redacción da TVG viviuse dun xeito gracioso, en lugar de traballar estabamos todos pendentes da competencia, é dicir, de laSexta para saber como quedaría finalmente España. Gasol lesionado, os arxentinos cabreados e ata o derradeiro momento non puidemos respirar tranquilos. Lástima que co mundial do fútbol non puideramos gozar ata tal punto. 75-74. Campións por pouco, ¡pero campións ó final! BRÉTEMA

Paz e amor

2006-08-30T11:07:00.000+02:00

Para qué sirven as pombas? Non fan beneficio ningún, cagan as rúas, perseguen as farangullas de pan sen ter en conta quen está polo medio e se te descoidas ata te cagan a ti. Son gregarias e tontas, emiten sons estranos e en fin, son feas con ganas e nas cidades son unha plaga. O que non entendo é como séculos há tiñan a importante misión de transmitir mensaxes. E aínda entendo menos por qué son o símbolo da paz, se de pacíficas non teñen nada. Ó mellor todo está relacionada e naqueles tempos de guerras transmitían as mensaxes de paz mediante o único medio dispoñible: as pombas. Mensaxe dun exército ó outro: "Rematou a guerra. Os gañadores somos nós. Devolvédenos a pomba ou iniciamos outro conflicto bélico. É moi fea pero é a única que temos. Antes de mandala de volta curádelle a pata que a ten fastidiada."

Tamén se enviaban cartas de amor nunha época de matrimonios por conveniencia. E claro, as parexas namoradas tiñan que recurrir a estes métodos xa que non o tiñan fácil para verse. Sempre ás agachadas. Así tamén tiña máis emoción, de que non te pillaran. Claro que se o facían, ías á fogueira de cabeza. Era un pouco arriscado...pero sempre paga a pena. Vedes como non son tan pacíficas. Se ata facían enfurecer a maridos celosos e mulleres cornudas que levaban a súa ira ó extremo. Sempre armando bulla estas pombas. Claro, pode ser que como voan, semelle que podan chegara ata Deus e ser as intermediarias entre o ceo e a terra, as mensaxeiras do todopoderoso. Quen o sabe. Ó mellor existe un estudo sobre a relación paz-pombas. Eu só fixen suposicións. Sacade as vosas propias conclusións. Berly

Traxedia no Intercity

2006-08-23T18:32:00.000+02:00

Viaxar en tren non ten porque ser perigoso pero a veces hai malas novas. Sinto moito que morreran seis persoas no accidente do Intercity que o luns saiu de Galicia. E sinto moito tamén que pasara nesa liña, sobre todo se alguén que queres adoita viaxar por aí dúas veces por semana. Nestes intres síntome un chisco afortunada, afortunada por non ser eu a que chora un ferido nin un morto, que puido ter sido. Nestes casos case non hai xustificación para as mortes nin tampouco consolo, pero o único que se pode pensar é que quizais tivo que suceder.

De todos xeitos, e dende aquí, eu tamén sigo dicindo que os trens en Galicia teñen que cambiarse xa. Agora temos mellores rexionais que hai tres anos, e tamén o talgo a Madrid e xa mellor, pero o traxecto a Barcelona e a Irún segue deixando moito que desexar en comparación co resto de España. E lémbrolles os involucrados que, cando menos, somos xente coma os outros. BRÉTEMA

Berrar cando fai falta

2006-08-22T14:05:00.000+02:00

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH
Sempre me preguntei por qué cando queremos berrar, darlle intensidade ao que escribimos, ou mostrar enfado utilizamos as maiúsculas. Supoño que non é o mesmo escribir "estou farta de todo" que escribir ESTOU FARTAAAAA DE TODOOOOOOOOOO. Esa é outra, cantas máis veces repetimos a mesma letra, máis forza ten o que escribimos. Estes recursos da escrita son moi curiosos, e aínda que ninguén se pregunta por qué, todo o mundo os utiliza. Parece que canto máis grande é algo máis forza ten e en consecuencia o lector vaiche facer máis caso. A verdade é que eu son a típica que escribe sempre en minúsculas pero coloco coidadosamente todos os acentos, as maiúsculas onde teñen que ir e coido as faltas de ortografía cando escribo no messenger ou un correo electrónico. As letras de cores non faltan e as maiúsculas para berrar ou enfadarme tampouco. Ser expresivo sempre está ben, e cando non tés os xestos, as miradas, o ton de voz, a proxémica e todas esas cousas que non se transmiten pola linguaxe verbal necesitas algo máis. E así o entenderon os inventores dos iconos xestuais do messenger e do correo. Qué faríamos sen eles...E aínda así ás veces unha ironía se entende como cousa seria..Lástima que aqui non os haxa ;-) Berly

Isto xa queima

2006-08-18T10:30:00.000+02:00

Tirar a a pedra e esconder a man. Pegarlle a un neno pequeno. Arremeter contra os débiles. Prender lume e sair correndo. A vida está chea de cobardes. Monte baixo, arborado, ratos, ardillas, os cabalos de Sabucedo, vacas...animais que sofren a insensatez de outros animais que se fan pasar por racionais e que non o son. Un paisaxe de luto. Este ano Coruña e Pontevedra foron as máis afectadas polo lume. Carreteras cortadas, xente incomunicada, privada de aire para respirar, contaminada polo fume e o peor: desastre ecolóxico. Destrozar é moi fácil, un segundo fai falta para que miles de hectáreas ardan sen remedio. Moitos anos para que todo volva a ser como antes, contando con que os pirómanos non volvan queimar os terreos que se rexeneran. Moito pedir. Berly

Naufraxio no lume

2006-08-16T11:03:00.000+02:00

O lume queima ata as palabras, ainda que empapadas de bágoas e sudor. Pode con todo. Quería escribir tantas cousas e non atopei as verbas necesarias para poder expresar todo o que sentín con Galicia ardendo polos catro costados. Pero ademais fíxome experirmentar nas miñas carnes algo tan ruin como o clasismo. Un intento de atentar contra a igualdade das persoas, tentativa que foi botada pola borda grazas a Renfe. Explícome. Vivín un Titanic dos nosos tempos, un intento de privilexio social. En fin, un incendio en Maside, na provinvia de Ourense fixo que un domingo deste mes de agosto eu e o resto de asiduos viaxeiros do barato e destrozado Rexional Ourense Santiago tivésemos que esperar máis dunha hora para poder chegar ó noso destino. Pero tamén tiveron que agardar as "very important person" que viaxaban en primeira claso do Talgo que ía a Coruña. Atoparon unha fácil solución para os do Rexional, e axudáronnos antes que os preferentes do Talgo. Un autobús levounos ata o Carballiño, onde nos estaba espernado o Rexional unha vez salvado o quente obstáculo. Un enfurecido señor, nun comentario sobrante dixo: - nós que pagamos máis, tamén tardamos máis. Neses malos momentos, lembrei o que deberon vivir os tripulantes de terceira clase do Titanic, só por pagar menos, nesa selección capitalista dos que ían vivir e os que debían morrer conxelados no ártico océano. Nós tamén tiñamos que perder tren por viaxar nun tren máis lento, máis vello e mási ruidoso? Non temos xa bastante con viaxar nese cacharro?? Entristéceme pensar que aínda queda xente que pensa que os cartos diferencian as persoas. Berly

A vos, incendiarios...

2006-08-10T15:24:00.000+02:00

Hoxe tamén cheiro a fume, eu e toda Galicia. Síntome impotente ante tanta escuridade. Impotente é a vez forte. Son cousas derivadas da situación. Ó mirar pola ventá do piso de Santiago non podo aguantar e varias bágoas escorregan pola miña cara. O lume fíxose dono de todo, sen compaixón. Dono e señor de todo, inclusive das miñas ideas. Quizais hoxe o odio, aínda que saiba no fondo que el non é o culpable. Estou farta de oír bombeiros, helicópteros, os ruídos do silencio porque a xente tamén está asqueada e nestes casos é mellor calar a boca. Están fartos de falar con feitos.

O terror ten xa un novo símbolo. E todo por culpa vosa: ignorantes e repugnantes. ¿Porque sodes tan apáticos como para chegar a facerlle isto á miña terra? ¿Acaso queredes acabar co pulmón de España? Claro que para vós non ten importancia. Ó mellor o osíxeno é unha simple parte do libro de Química do colexio ¿non si? Pero estas son preguntas ó aire. Non me contestaredes nunca a ningunha delas porque todos os que prantades lume non tedes palabras, como tampouco tedes perdón. De todos os xeitos que saibades unha cousa: tan só lle levades a superficie a Galicia porque a súa alma nunca seredes capaces de lla quitar. NUNCA. Perdeste de novo a vosa batalla porque ¿sabedes?, a riqueza da terra no só está no que se ve, senón en quen a vive e no que poder ser capaz de esa terra ofrecernos. E aí Galicia vai a cabeza porque seguirá sendo a mellor parte do mundo a pesar dos vosos intentos. Na súa alma, onde vos nunca chegaredes, hai máis vida do que vos imaxinades. Sodes, polo tanto, uns perdedores. E, canto máis intentedes maltratar e destruir a miña terra, eu mais a adorarei. Porque non hai máis maldade que atacar ós indefensos, ós que non poden correr para fuxir. Sinto que aí vós teñades o primeiro premio. Realmente é algo ben triste. BRÉTEMA

ARDE GALICIA

2006-08-09T17:56:00.000+02:00

Non sei quen pode ter tanta sangue fría para queimar tanta pureza. O caso é que aquí está todo a arder. A xente na redacción da TVG cheira a fume e agora mesmo hai un novo foco aquí ó ladiño en Lavacolla. Non quero nin imaxinar como se verá Galicia dende o aire, dende un avión arestora. Prefiro non pensalo.
Hoxe a tarde hai manifestación no Obradoiro para que todos eses criminais medioambientais paguen polo que fan. Realmente son asasinos en potencia, porque moitas persoas estiveron a piques de morrer abafadas nas súas casas, quizais no único que teñen e que tanto lle costou acadar, ou é que agora non hai que pagar hipotecas???
Tamén esta mañá me enterei de que fora un veciño de Padrón, o que supostamente lle prantou lume á leira doutro veciño para que non lle vendera o terreo a unha constructora xa que non se revaloriza en trinta anos. Xa hai que ter mala saña e ser ruín con ganas...!!!
Se eles, sexan galegos ou non, se viran a punto de morrer abafados pensarían dúas veces en queimar ou non o pulmón de España.... e quizais de Europa.
Todos os que queimades Galicia: Sodes uns impresentables!!!!!! BRÉTEMA

Feliz cumpreanos!!!

2006-08-03T17:43:00.000+02:00

Hoxe é un día moi especial. Os meus pequechos fan 1 ANO!!!! E este fin de semana iremos celebralo á praia, ou polo menos iso está previsto. De todos xeitos para min supuxeron unha enorme alegría velos medrar pouquiño a pouco. Canto os quero!!! Grazas pequeniños por eses momentos inolvidables ó voso lado, por esa ollada maravillosa e esa risa que pon os pelos de punta. Que viñerades ó mundo foi o mellor do ano 2005. BRÉTEMA

De festa en festa

2006-07-26T17:01:00.000+02:00

Estoume a preparar para a festa do Esquecemento de Xinzo. Será dentro de dúas semanas, pero eu teño que matinar dende antes que vou facer neses días. Este ano semella ser importante, e como tal, hai que acudir a ela, aínda que só sexan unhas horiñas. Espero que faga calor.

Estoume ademais dando conta de que pouco a pouco monto máis nas atraccións, coma se estivese voltando á infancia. Fai uns días foron as outras festas de Xinzo, as de Santa Mariña, e subín a un deses bois loucos que te tiran do lombo. Eu non puiden aguantar, e por máis que me apeguei ós que estaban ó meu lado, nun momento inoportuno caín espatarrada. Ollei á xente que estaba a ver tal atracción de feira e ría que se partía, e todo grazas á miña caída... sentinme heroína (é broma), pero o máis simpático é que tentei subir ó lombo do touro outra vez e volvín para o chan, e esta vez con máis xente á que eu tirara por agarrarme a eles. Iso é delicadeza!!! eles téntanme salvar e eu tíroos... O caso: que case estiven tanto tempo no chan, coma no alto. Agora no Esquecemento tentarei bater o meu récord.

Por certo, quen queira está invitado por Xinzo a vir á festa do Esquecemento o fin de semana primeiro de agosto. BRÉTEMA

Cómo durmes ti?

2006-07-26T14:39:00.000+02:00

Volvo falar de durmir, pero é que lonxe de caer pesada, pasamos una tercio da nosa vida nesta tarefa. Cada un ten unhas costumes á hora de durmir, non me refiro só á postura, senón tamén a uns hábitos que ás veces son compartidos con outras persoas, e noutras ocasións son tan estrañas que é difícil que alguén coincida con nós. Xente que se tapa os ollos con máscaras, algunhas revitalizantes, refrescantes, tonificantes..tapóns nos oídos para non escoitar nin unha mosca, xente que durme metida na cama a presión coma unha sardiña enlatada, outros precisan soltura e que as mantas estean ao seu aire, xente que non soporta os pixamas, que durme en calzóns, en tanga de leopardo, como a súa nai o trouxo ó mundo, con camisón de seda para perturbar os soños do compañeiro/a de cama, con rulos para apagar a paixón, con crema de pepino na cara e cachos da hortaliza incluídos, outros que precisan lavar a cara para poder durmir, unha ducha tíbia ou quente, un baño relaxante ou simplemente a música de fondo para conciliar o soño. Incluso estas costumes mudan co paso do tempo. Cando eu era pequena precisaba ter a luz acendida toda a noite. Agora se entra un raio de luz pola ventá non podo soportalo. O que sempre precisei é durmir coas mantas ben axustadiñas á cama, moitas mantas enriba miña por moito calor que faga, para sentir o seu peso e sentirme protexida. Manías. E nada máis. Son bastante normaliña. O que non teño fixa é a postura. A miña preferida (á hora de durmir eh!!) é de lado, sobre o hombro esquerdo, pero durante a noite vou dando voltas como un polo asado. Boca abaixo tamén se durme ben, e incluso cando o agobio me pode, na pouco recomendada postura do papa moscas, boca arriba. Tanto ten, o caso é durmir. Berly

Catro rubias galegas

2006-07-24T12:57:00.000+02:00

Coas festas do Apóstolo a cidade compostelá está chea de policías. E claro, iso non resulta un problema, sobre todo cando hai algún moi pero que moi guapo. O xoves pasado un deles pensou que estaba tentando ligar con el. E non era certo. Eu só lle preguntei se vira pasar polo casco vello de Santiago catro vacas. Miroume con cara de ti-estás-tola e díxome cunha risa na comisura que non. Eu gradecinlle a información e seguín na procura das vacas. Cando 15 minutos despois estes animais leiteiros pasaron por diante das súas narices, debeu lembrarse de min e pensar que non estaba todo o tola que el pensaba. Todo isto vén a conto de que tiven que ir cubrir unha performance de Antón Lopo, unha caste de exposición en vivo, para a Radio Galega. Paseino pipa, a verdade é que me gustou moito ver vacas polas rúas da cidade, e ver as caras tan variadas da xente que o presenciou, e incluso que seguiu a comitiva destes animais cos seus pastores, o creador da obra, e un home que nadou na fonte da praza das praterías en clazoncillos brancos, e con esto non digo máis do home en calzóns, que todo se sabe cando unha prenda deste tipo e desta cor se molla...Dinlle ó autor a miña sincera noraboa porque realmente gustoume. Aí tedes ó creador de Monforte. Berly.

Ollos pechados

2006-07-20T10:22:00.000+02:00

O cansancio lévame polo mal camiño. Durmo en calquera lado. Antes, nas clases de arte, moi escuras, agora no tren, na estación de bus, na praia, incluso nun concerto. O que nunca fixen foi durmir a sesta. Primeiro tumbarme na cama e ver horas e horas de televisión lixo. O calor destes días non me invita a pasear nin saír á rúa, só ás noites, pero debo deitarme cedo para erguerme esperta coma unha leituga, cousa que nunca sucede. O esgotamento invádeme día a día. Iso de chegar a casa ás 4 e media da tarde, encender a televisión e comezar o meu consumo masivo de programas. "La Tormenta", coas aventuras e desventuras da señorita María Teresa, namorada de Santos Torrealba, pero cando se van casar, resucita Valentina Ayala, amiga de María Teresa, á que crían morta, e arma un expolio tremendo levando a súa examiga de cabeza ó cárcere. Cando remata este culebrón típico, cheo de actores e actrices guapas, bos e malos, que despertan odios e pasións coma todos os culebróns, vexo "Rebelde", unha serie de xente nova coas hormonas disparadas, e unha parexa de mozos que se separa porque o pai do rapaz quere que salga con outra que ten máis cartos. Bueno, explicar brevemente o argumento dun culebrón é moi complexo e baleiro de interese. Un cacho de "Yo soy Bea". Despois "España directo", o único programa con contido que vexo en toda a tarde. Pero claro, a esas horas o sono empeza a invadirme e caio redonda na cama acompañada por este calor que non me abadona nin nas duchas de auga fría. Alla tú, o mini espazo de Quien quiere ser millonario. O telediario, e "Agitación más IVA", co meu amigo Moñas. Esa é a miña vida. Despois a cear co meu querido veciño de enfrente, tamén chamado Roberto. E a durmir, que mañá é outro día. Espero que pronto cambie esta rutina. Berly.

Achiiiiis

2006-07-18T15:45:00.000+02:00

Hoxe lin que é imposible estornudar cos ollos abertos. Iso me fixo pensar que debería contar a miña experiencia cos esbirros. Como vedes neste blog non falo de cousas malas. Só do que me gusta, porque claro, todas as cousas que a min me apasionan son simpáticas e non lle gustan a ninguén máis, ou a xente moi rara. Pois si, todo esto ven porque me encanta estornudar. É unha sensación orgásmica, cando estornudo en público, todo o mundo se xira para verlle a cara a esa persoa tan efusiva con eses esbirros tan placenteiros. Non sei como, pero ó rematar co achís, fago un profundo aiiii...é algo moi curioso. Aqueles que me coñecen alégranse por min cada vez que escoitan un irremediable e escandaloso achis, como unha tormenta de verán. A vindeira vez que estornude, tentarei con todas as miñas forzas abrir os ollos para comprobar se é certo iso que se di. E pregúntome eu ¿por qué nos filmes e series de televisión ninguén estornuda? é algo moi normal...que puca realidade teñen as series de ficción. Teño outra manía, e é que cando escoito un achís teño que contestar sempre Jesús ou saúde, e gústame que a min tamén mo digan para contestar, aínda desfrutando do esbirro, cun agradecido graciassss. Iso de contestar "Jesús" cando alguén estornuda vén de moitos anos atrás. Hai un par de séculos ou tres, cando as menciñas aínda non curaban os catarros, e a xente morría de algo que hoxe non é máis ca unha mala pasada con moqueira, tos e malestar xeral. Polo tanto, só Xesús podía salvarche daquel mal, e por iso o único que aquelas almas cándidas podían facer era desexarche que o fillo de Deus che axudase. Xa vedes, a piedade de Xesús era a única cura. Berly.

Por certo, non atopei ningunha foto na que o esbirrante tivera cara de pracer...

Diluvio universal

2006-07-17T21:12:00.000+02:00

Sudor pernas abaixo, calor insufrible e de repente, tronos e relámapagos, gotas gordas, e cinco segundos despois unha tromba de auga imparable, sirenas de ambulancias...esto semella a fin do mundo. Era de esperar, tanto calor levaría a un estremecemento deste tipo. Cinco minutos e xa parou todo, xa se sabe, moito ruido e poucas noces. Gústame moito o olor que resulta do contacto da chuvia co chan seco de semanas, ese delicioso olor a humidade. A de onte era unha típica chuvia de verán, chaparrón intenso pero curto que non fixo moito por refrescar a miña habitación. As tormentas, coas súas raíces aéreas e os seus rebumbios que semellan berridos do máis alá apasiónanme. A moita xente asústanlle as tormentas, e eu comprendoo porque teño escoitado os grandes destrozos que fan os raios e moitos deles comprobeinos por min mesma. Incluso podería contar casos de mortes moi impactantes causadas por estes demos iluminados, pero este non é o lugar. Prefiro quedarme coa miña visión benébola e inocente das tormentas, como unha festa pirotécnica. Berly

Ferrocarril dos anos 20

2006-07-14T15:08:00.000+02:00

O tren que vai a Vilagarcía é unha marabilla, e o que vai a Coruña...tanto o R-598 (o da foto)como o Rexional de toda a vida son novos, cómodos, non fan ruido a pesar de ser diesel, teñen mesas, asentos cómodos, unha orgásmica voceciña feminina que avisa das distintas paradas do tren ... Cando vamos áo sur de Ourense a cousa cambia. Os rexionais están derruidos, e non circulan a máis de 90 km/h, son os que ninguén quere. Cando en calquera cidade española abandoan un tren porque xa vai vello, on de vai? ao sur de Galicia. Fan ruido, cheiran mal, e cando chegas o teu lugar de destino, (se non se che pasa a parada porque ninguén te avisa de onde estás a pesar de que a maioría das estacións non teñen o nome do lugar) tés a cabeza coma se tiveses unha banda de hard rock na cabeza. Para ir a Ourense sempre hai que camiñar polo túnel subterráneo da estación de tren ata chegar ao terceiro andén, subir as escaleiras máis empinadas do mundo, nas que se perdes o equilibrio ou te desprazas un ángulo de 10 graos cara atrás, estás destinado a rodar escaleiras abaixo e romper a crisma. O primeiro andén é un privilexio só ó alcance das vilas costeiras e da capital da rexión. É unha distribución semellate á xeografía galega: os lugares da costa están máis preto da estación tanto como o están do mar. É dicir, canto máis alonxado esteas do mar, máis lonxe tamén do tren. Así que os ourensáns somos os máis afortunados. Berly

Berly traviesa

2006-07-13T10:13:00.000+02:00

De pequena sempre me preguntei porque á auga do río se lle chamaba doce se non sabe a azucre. Era pequena pero espabilada, preguntábame tantas cousas. Os adultos me parecían tontos. A auga do mar é salagada, iso todos os sabemos, só temos que probala...pero a do río?? estará contraindicada para diabéticos?? Tampouco entendía por que eu non podía pasar sen respirar baixo da auga coma os peixes ou como cando dormimos non nos esquecemos de respirar. Por que se a terra fai un movemento de rotación, cando estamos cara abaixo non caemos ó espazo e permanecemos por ali flotando per secula seculorom? Todo un misterio. A ver como llo explicas a unha nena de tres anos...Tan curiosa era...miña nai tiña un boneco de peluche, concrtemante un osiño, que lle tocara nunha caseta desas que teñen palillos e tés que tirara cunha escopeta e destrozar os paos eses. Tanto me gustaba o becho aquel, que quería coñecelo a fondo. E claro, abrino para saber qué tiña dentro, estaba tan hinchado que algo oculto debía ter! Ademais de curiosa era traste. Uf, a miña vida de pequena da moito que falar. Terei que facer un tratado especial. Tamén tiña curiosidade por descubiri a qué sabe a terra. E claro, como as flores se alimentan dela...eu tomeino moi a peito. Sorte que miña nai se deu conta a tempo para evitar un desastre. O que peor levaban meus pais era unha costume miña. ó rematar de comer tiña dúas opcións: ou poñer o prato na cebeza, tanto sen comida coma con comida, ou ben facer un lanzamento de prato para así ver como escachaba co impacto contra o chan. Despois de algunhas vaixelas destrozadas meus pais estaban pendentes de min ó rematar de comer, pero como ás veces tiraba o prato antes de rematar, finalmente optaron por mercarme pratos de plástico, que seguían voando pola casa. Berly

Por fin o voo aterrou!

2006-07-12T21:30:00.000+02:00

Puiden volver!!! despois da folga de Iberia, do meu cambio de voo, non moi oportuno, aínda por enriba o avión retrasa a súa saída. Cando preguntamos por que non saímos á hora debida coméntannos que non hai escaleiras para subir ó avión. Pois montamos uns enriba doutros, para subir, pero marchamos xa!!! pensaba eu toda chea de présa. Ninguén fixo caso ás miñas ideas. Ben é sabido que un aeroporto non é o lugar máis seguro para camiñar pero cando hai présa, hai présa. Pensei de non volver a Galicia en moito tempo!!

Unha vez xa non avión puiden comprobar que están de moda os azafatos, sobre todo se saben chapurrear idiomas. Tan só había unha azafata, fea como o demo, cando, supostamente, son guapas e elegantes, pois non! era fea coma un cardo. Iso si amable de todo: Boas tardes, benvida á bordo.... díxome cando entrei, e eu pensaba, benvida.... máis vale que cales esa boca que despois de media hora de retraso e non sei cantos voos cancelados non estamos para comentarios optimistas......

O caso é que, tras percorrerer a T4 enteiriña, menos a sala VIP, porque tempo tiven, puiden retornar a Santiago para continuar coa miña vida. Por certo, non entendo moi ben porque a outra parte da T4 lle chaman T4-S. O que me gustou foi o paseíño en metro que comunica estas dúas terminais, é amplo e está noviño de todo. Pero non puiden evitar pensar que só faltaría que o trenciño tamén tivese os conductores de folga, a ver como iamos dun lado a outro entón.... pero visto o visto..... aínda me conformaría con que nos levaran nun remolque de tractor con tal de satisfacer as nosas mínimas necesidades de despegar dunha vez por todas. Aquí unha foto ilustrativa do tempo que tiven para ver toda a T4. BRÉTEMA

Voo cancelado

2006-07-07T19:27:00.000+02:00

Cal é a miña sorpresa cando me entero da folga de Iberia. Miro o meu Bbillete de avión da semana que vén e está cancelado. ¡Me cago en todo o que voa que non son paxaros! estes pilotos de Iberia aínda queren gañar máis do que gañan!!!!! despois de quedar aturdida por un momento, dirixinme ó aeroporto de Lavacolla para comprobar da boca dun dos traballadores da compañía que xa non tiña voo pero un home amable díxome que me mudaran a hora: en vez das 9 da mañá tería que voar ás 4 da tarde.... Así é a vida. Teño moita présa por iso isto é moi curto. E que perdo o tren de Ourense.... BRÉTEMA

Tristeza polo mundial e ledicia pola carreira

2006-07-06T18:25:00.000+02:00

Despois deste triunfo francés, eu teño a boca con sabor amargo. Desexaba con todas as miñas forzas que vencera Portugal e que os nosos veciños se fixeran coa copa do mundo. Agora só espero que gañe Italia, todo con tal de que perda quen nos botou a nós fóra do mundial. Debo dicir que non me gusta moito o fútbol pero que o mundial me tivo pendente do televisor durante moito tempo e me fixo berrar de alegría e berrar tamén ¡merda, merda! varias veces. Meu irmán díxome que tiñan previsto facer o mundial cada dous anos en lugar de cada catro nun futuro non moi cercano, a min gustaríame que así fora aínda que só sexa para que a esperanza de que España se faga cunha copa desas sexa moito maior.

Por certo, outra das cousas das que me enterei hoxe foi de que aprobei Libro de estilo, cunha nota baixa, creo que un 6, pero aprobei, co cal xa son licenciada, bueno case, porque aínda teño que cubrir os créditos de libre elección cos congresos e cursos que aínda teño sen meter. Cando meta todo, todiño xa calculei que me sobrarán uns 25 créditos de libre elección, non está mal!! traballei duro! e iso que a Escola de Idiomas non conta... o cal me parece moi mal.

Hoxe tamén teño pensado ir pola orla, faime ilusión ver as caras dos meus compañeiros cando eran pequechiños..... BRÉTEMA

Camarón-culebra

2006-07-04T10:12:00.000+02:00

Hoxe síntome coma un híbrido. Metade camarón, metade culebra. O caso é que estou pelando coma unha culebra que cambia a pel. Claro que os motivos son diferentes ós deste animal tan odiado por moitos e para comprendelos hai que analizar a miña evolución. Eu torreime ó marabilloso sol de Vilagarcía de Arousa durante 8 horas sen proteción nas pernas e claro, púxenas rojas coma un camarón. Cando os meus queridos veciños me viron chegar con semellantes pintas e con cara de sufrimento inmenso levaron un grande susto. Máis levei eu cando sentin que tiña unha estufa nas pernas. É certo, se poñíamos aquela noite un ovo nas miñas pernas podíamos freílo nuns segundiños. Eu era coma unha tostadora, só falataba o pan para facer o bocadillo. Pero a historia da estufa imparable xa pasou e agora (dúas semanas despois) mutei. Xa non estou tan roja. Berly camarón evoluciona en....culebra!! A miña pel está tentando separase do meu corpo. E consígueo. O sábado fun á piscina co meu irmán e foi unha experiencia inesquecible. A ver como o explico que non é fácil. A auga da piscina coa forza do meu nadar creaba un efecto arrastre, efecto bolsa ou paracaídas e ía arrancando a miña pel introducíndose nela. Puf, tiven que saír da auga porque era unha sensación moi extraña, de autodesprendemento dunha parte de min moi importante. A miña pel é o que evita que se me saian as tripas e todo o meu interior!!! Pero xa estou rematando este proceso de cambio e pronto voltarei a vestir como antes e non con esta roupa tan larga que me fai abrasarme coma se estivese no mesmísimo inferno. Berly

Hoxe estou triste

2006-06-29T16:35:00.000+02:00

Hoxe estou así de triste. E cada cousa que vai pasando no día ponme aínda máis triste. É evidente que non vou contar nun sitio público o por que das miñas tristezas, pero o único que podo dicir é que non me gusta este día nadiña. Ademais teño unha morea de cousas que facer a semana que vén e poucas ou ningunhas ganas, teño un verán máis ocupado do que quixera e un futuro indeciso. Na miña mente están moitas historias á vez e hoxe é un deses días nos que quixera estar nun lugar de ninguén. Supoño que isto lle pasa a xente de vez en cando pero a min hoxe estame a fastidiar o día. Teño ganas de pensar no futuro e ganas de non imaxinalo nen sequera, teño dúbidas de todo e cada vez creo menos nos meus estudios e nos profesores. Non entendo como cando penso ter un 5 nun exame teño un 7 e cando penso ter un 9 teño tamén un 7 e así sucesivamente con outras notas presupostas. Non entendo como nun exame preparado en dous días podo sacar máis nota que nun preparado en dez. Por iso dubido de todo e non entendo nada. O único que espero é que días destes haxa poucos a pesar de que son inevitables. BRÉTEMA

Cuartos quedou nun soño

2006-06-28T10:09:00.000+02:00

España 3 Túnez 1, España 4 Ucrania 0, Arabia Suadí 0 España 1. Aquí rematou a curta historia da selección española no mundial de Alemania. O remate dos exames fíxome cambiar as miñas rutinas de vida. Invadiume a febre futboleira e decidín que sería interesante ir ver o último partido de España na Copa do Mundo. Eso digoo agora, porque onte aínda tiña a esperanza de que gañáramos. Nunca me puxen tan nerviosa vendo un partido, por outro lado tampouco vin moitos. Aragonés dixo onte que para gañar a Francia "hay que tener el balón, mantener la posesión y cuidar al máximo todos los pequeños detalles". Eu digo que o que había que ter era o árbitro comprado, antes de que o fixera o noso conveciño. Puto árbitro das narices (ui non sei se se poden incluir insultos neste blog, pero eu tómome a licencia, porque el o vale e seguro que a miña compi-blog está de acordo). O segundo gol de Francia foi un regalo dese home do pito, eso teñoo moi claro. Xa non escoitaremos o "A por ellos oé", nin o "Opa, vamo a por er mundiá", nin a canción dos Mojinos, nin o señor Trepador con ese himno que fixo para Cuatro, esa canle que me gusta a min tanto. Nin moito menos poderemos escoitar Hips don´t lie, de Shakira, que soará no partido da final, un Alemania Brasil que gañará Alemania 2-1. Ai queda esa porra feita, qué opinades vós?? Podedes facer apostas...Iso si, sempre poderemos conformarnos co himno español, tan monárquico e tan armónico el. Nun primeiro momento tiven a impresión de que os de Aragonés estaban xogando contra un equipo africano, pero máis tarde o meu querido veciño Roberto lembroume que era Francia a que xogaba. Así son as cousas e así llelas contamos. Berly

Promoción 2002-2006

2006-06-27T17:56:00.000+02:00

Acabo de acabar. E non me sinto tan realizada como dixen hai cinco ou dez minutos. Rematei os exames da carreira, e en consecuencia rematei a carreira. O caso é que aínda non sei se son xornalista titulada ou non, porque claro, non sei ningunha nota. Parece que foi onte cando entrei en primeiro, cando vin esta facultade deseñada polo amable Álvaro Siza, que fixo que o meu cú e a miña espalda se adaptasen despois de tres anos a estas sillas tan bonitas pero tan incómodas. En Salamanca non eran tan bonitas, pero si máis cómodas, aínda que non cambio a "miña" Facultade por nada do mundo. A Facultade de Ciencias da Comunicación, no Campus Norte de Santiago para os que non a coñezan, é un lugar cheo de espazos amplos, que non están nunca baleiros, senón que se enchen de susurros, berridos, pasos, risas, choros...é unha facultade con vida, ou tería que dicir unha cafetería con facultade? Sin duda a cafetería non ten a mesma función que no resto de facultades. Aquí é onde se xestan e se realizan os interminables traballos, algúns moi absurdos. Madeira, mármore e novas tecnoloxías acollen a alevíns de xornalistas e botan á rúa profesionais no mellor dos casos. Algúns descubriron nela unha profesión descoñecida, elexida porque tiñan unha boa media que lles permitía entrar. Outros descubriron que este mundo non ís con eles. E algúns, coma min, viron como ser xornalista é a mellor profesión do mundo. Ou polo menos unha boa profesión. Cando empecei, hai catro anos, estaba moi lonxe o de pasar a ser peroa licenciada. Pero agora xa é case unha realidade. Creo que aínda non asimilei o que estou a vivir. Non sei que se supón que teño que facer (acaso teño que facer algo?) Dame pena rematar cos estudos na Facultade Só estou alegre por rematar os exames e pensar que xa non teño que estar todo o día rodeada de follas manuscritas, impresas a ordenador, e libros de apoio que na maioría dos casos son pouco consultados. Agora podo cear sentada á mesa e non por aí tirada na calle cun bocadillo na man preparado ás presas porque non teño tempo para nada. Hoxe non estou comunicativa, algo nada positivo para unha futura xornalista. Mañá será outro día. Ademais, necesito rascarme moito as pernsa porque estou a pelar, coma unha serpe no seu cambio de pel. E necesito as dúas mans para escribir neste cacharro. Seguro que o mellor é descansar. Ademais, ninguén quererá saír a pesar das tremendas ganas de marcha que teño. Hai que gardar forzas para mañá, o día da cea de fin de curso.
Berly.

Pulse peatón!!

2006-06-21T10:12:00.000+02:00

Cando eu era pequena, as palabras "pulse peatón" e "espere verde" non significaban nada para min. Para os menos observadores, son as palabras que aparecen nos semáforos que teñen un botón que se ten que pulsar para poder cruzar, xa que se non o fas, nunca se pon en verde. Pero cando eu tiña tres aniños, a pesar de saber ler, este conxunto de vocablos mal colocados eran iso, palabras collidas de aquí e postas alá porque si. Qué é un peatón? e pulse? eu non coñecía ese tratamento de cortesía porque ninguén me tratara aínda coma unha señorita (nin falta que facía). Deste xeito, cando paseaba da man de miña nai, escapábame e pulsaba como boa peatona seguindo os consellos do letreiro. O que non facía era esperar... E iso irritaba un pouquiño ós coches que vían, mentres se lembraban de miña nai, como eu pulsaba sin ánimo de cruzar, só para ver como eles se paraban. Facíame gracia que todos tiveran que frear por culpa miña con só pulsar un botón, que eles non poidesen facer nada para evitalo!! Era un pouco maliña! Aburríame ver a ese home tan quieto de cor vermello, o muñeco verde era máis activo, máis semellante a min. De todos xeitos, non lle vou buscar xustificación porque, antes ou despois, con tres ou con trece anos todos o fixemos algunha vez.O problema é cando se convirte nunha teima, como foi o meu caso... Acaso vós non o fixestes nunca?? Contádeme, contádeme. Agora decátome do moi necesarios que son estes "semáforos interactivos", en canto permiten a participación do peatón para modificar a circulación. Cada día utilizo un par deles, e ás veces, cando me lembro das miradas asasinas dos conductoes, teño medo de colocar o índice sobre o botón. Berly

O peor exame da nosa vida

2006-06-16T17:40:00.000+02:00

Este amable ex traballador da TVG (non queremos saber os motivos do seu abandono ou expulsión???) vainos suspender a todos. Bueno, a todos non, pero vai catear a moitos, eso seguro. Esperamos non estar nese grupo. Vaia exame tan tonto que nos puxo, pouco cívico. 17 follas de apuntes, pero aínda que as souberamos de memoria non ía servir de nada. Onde se viu tal? Había tres tipos de preguntas inxustificables:

a) Preguntas que non tiñan nada que ver coa asignatura: Qué se engloba nos custos analíticos da empresa mediática? Aí, mezclando asignaturas, entre Audiencias e Retrasnmisións está a cousa.

b) Preguntas sen explicar en clase: un segmento satelital engloba un up link ou non?

c) Preguntas nas que as respostas do exame tipo test eran todas erróneas: Canto transmite un múltiplex de TDT? Respostas: de 2 a 6 programas; 19,9 mgb/seg; 4,5 mgb/seg; 24 mgb/seg. Resposta correcta: 19,8 mgb/seg onde está? non a atopamos! E para eso estudiamos tanto, se o sabemos exactamente e non aparece!

Sen máis, nun día destes pasaremos a comentar o ben que Carballo explicaba nas súas clases maxistrais de Doctor honoris causa, que agora non temo tempo, hai que estudiar para Outeiriño. Esperemos que os dous se porten ben con estas aplicadas rapazas. Brétema e Berly.

P.D. Aí vos poñemos unha foto para que podades coñecer a este magnífico e culto profesional da comunicación.

Recollendo obxectos da rúa

2006-06-16T10:30:00.000+02:00

Vai de cocheciños de bebé. Este é un tema que dá moito de si sobre todo se a túa mellor amiga, esta compi-blog é unha gran afeccionada ós carriños de bebé. Teñan neno dentro ou non, iso tanto ten, a cuestión é pasexar empurrando un carriño. Pero claro, a Brétema non llle serve un carriño da compra. Despois de moitos anos perseguindo homes guapos con bebés e carriños, de pasar horas mirando escaparates de tendas destes veículos non motorizados e comprobar que o prezo non é moi asequible, o primeiro intento de Brétema foi invitarme a ter un neno. Isto hai que explicalo detelladamente porque non é unha cousa calisquera. É algo moi serio. A pesar de que para Brétema, a min non me "pega" un neno, non me imaxina coidando dun cativo como unha nai boa e responsable (ter amigas para esto...) pensouno mellor e chegou á conclusión de que eu tiña que ter un neno. A cambio ela pesearíame ó cativo no carriño, ou incluso lle podería emprestar o meu cocheciño para pasealo baleiro. Polo tanto tíñame que por mans á obra. Niso non había problema, o caso era atopar un pai responsable. E iso non abunda.

Como viu que esta proposición medio-decente non tiña moitos efectos reais, a casualidade quixo solucionar os nosos conflictos. Colocado ó carón do cubo do lixo, tamén chamado "basoeiro", estaba esperando por nós unha preciosa silliña con rodas, un pouco rota, pero aínda valía. Roubala ou non roubala, esa era a cuestión. Despois de permanecer alí, perto do carriño como pasmarotes, e de irnos achegando cada vez máis a el, collímolo coma que non quede a cousa, e pasaeámolo polas rúas de Salamanca, todas felices, sobre todo Brétema. Levámola ó piso e deixámola na entrada fixémonos fotos con ela incluso, pero a estúpida da nosa caseira quitóunolo, e quedamos tan tristes coma antes. E volta coa idea de que eu tivese un fillo. De momento está claro que non vai ser. Ou iso espero. Bely

Tenta esquivar ese carro!

2006-06-07T10:18:00.000+02:00

Camiñar pola cidade non é tarefa fácil. Hai que salvar moitos obtáculos e ter os ollos ben abertos para seguir con vida ou polo menos manternos enteiros. Moitas veces é responsabilidade nosa, cruzamos en vermello, por onde nos peta, sen mirar, camiñamos empanados mirando escaparates ou perseguindo ese home hippie irresistible...pero outras veces é por axentes externos. Poñamos por caso algo que me sucedeu hai uns días, nunha acera moi ampla. Este dato é importante porque se fora estreita non sería o mesmo. O grupo de risco número un nas vías adicadas específicamente ós peatóns son muller-carrito de bebé. Cada vez que vexo este grupo escapo coma quen viu o demo. Ía eu felizmente camiñando pola rúa cando vin un obxecto terrestre identificado con rodas (véxase carrito de bebé) que se dirixe con decisión cara min. A incosnciente, a nai, falaba polo móbil e conducía o carrito cunha sola man. E claro, o carriño torceuse inexplicablemente atraido cara min ameazando a miña integridade física. Menos mal que non estaba mirando ningún escparate nin home irresistible, nin ía empanada, porque puiden sortealo. A persoa non cívica que tería que ter carné de carrito nin se inmutou cando o veículo infantil estaba a punto de atacarme sen piedade. Pero o que máis me chama a tención deste tipo de conductores é que primeiro vai o carro e despois, se tal, vai a nai.

Instruccións para cruzar unha carretera (segundo empuxadores de carros): colocar case no medio da estrada o carriño, e xusto detrás debe permanecer o condutor esperando para poder cruzar. É importante que o carro vaia primeiro (non teño claro se é para abirse camiño e os coches paren con máis facilidade polo medo que collen de atropelar a un neno indefenso fillo dun inconsciente, ou por un instinto maternal aínda descoñecido que vén nos xenes, terei que investigalo) . Berly

Qué facemos agora con Laura?

2006-06-04T17:28:00.000+02:00

Estaba visto. Para toda esaxeración, sempre hai unha moito maior. Se non tivemos xa de abondo coa pedante, hipócrita e retrógada canción de Amo a Laura, coa que polo menos todos nos poidemos rir un rato, agora o que se leva na rede é a versión porno. É que a xente non sabe esperar ata o matrimonio!Por se aínda non tivestes a oportunidade de escoitar a mítica canción, aquí vos deixo un link da versión cursi. E que vos quede moi claro a todos que "Amar es saber esperar".
http://www.youtube.com/watch?v=nuchodZMEps
A nova versión é Me peto a Laura. Alucinante con vídeo incluído.
http://elastico.net/archives/2006/05/me_peto_a_laura.html
Non vos deixo a letra porque é mellor escoitalo.
A conclusión de todo istó é que a xente nesta vida abúrrese moito. Para cando unha versión de "Opá, yo viasé un corrá"? Veña, todos mans á obra, a ver quen o saca primeiro. En fin, este país non ten límite ás boberías. Que conste que eu só quero informarvos para que esteades á última no ranking das estupideces españolas.
Xa temos a versión máis cursi e a máis heavy, agora qué facemos coa pobre Laura? Xa tivo suficiente con vivir reprimida e despois unha vida pasional moi peculiar ou haberá agora unha versión normal? Non coñezo a ningunha rapaza chamada así, pero sinto grande pena por todas as Lauras que seguro que algunha vez dende que Hapiness lles adicou este single tiveron que sufrir o insufrible. Agora téñeno peor, virán a súa decendia dañada? Berly

Me troncho y me parto!!!!!!!!!!!!!!

2006-06-01T18:11:00.000+02:00

A nosa princesa en bragas! As imaxes falan por si soas polo que non vou comentar moito. Quero adevertirvos de que vin o vídeo tres veces e aínda sigo rindo. E que...... se ó final somos todos iguais!!!!!!! Por certo, serán de marca "Princesa"???? la duda me corroe!! Pinchade no link de abaixo para ver o vídeo. BRÉTEMA

http://www.youtube.com/watch?v=zo1_c_60X28

Viva a festa de fin de curso!!!

2006-05-31T10:37:00.000+02:00

Este blog estase convertindo nun álbum de fotos, pero bueno, todos temos sempre ansias de capatar o momento, facelo eterno mediante unha imaxe sen movemento, conxellalo para que permaneza connosco toda a vida. Esta foto é o momento antes de ir á festa de fin de curso da miña residencia. Á esquerda, Berly, ó meu lado Álex, o meu veciño, e despois Alba, outra veciña. Xa falei deles no roubo da silla, que tivo lugar ás 5 da mañá máis ou menos.

A festa do Burgo foi un acontecemento de masas, multitudinario, na que participaron unhas ¿30 persoas? Sen ter en conta os animais, claro, porcos e porcas de todas as colores e tamaños. Poidemos observar como a nosa querida amiga compañeira de trivial sacaba brillo á súa falda contra o "plumífero" que non é unha prenda de vestir senón outro amigo do Trivial, aproveitando que o mozo desa bella rapaza non estaba presente. Despois cambiou de parella e esta vez o brillo sacouno frotando contra o señor do piercing. Uf, teño que falar en clave porque se se enteran os protagonistas poden xuntarse todos e darme unha "palleira" increíble, como diría o mozo de Brétema. Despois tiven que soportar moitas visións desagradables, grazas á costumbre maculina coñecida por todos de mexar no primeiro sitio que aparece, sen ter en conta a presenza feminina. E non vou falar do que vin porque non vin nada realmente. Teño que agradecerllo ós meu reflexos, que cando ven un home surxir na escuridade obríganme a xirar a cabeza. Algúns incluso me saúdan mentres levan a acabo a acción cotiá cunha man colgando e a outra non quero dicir onde, e outros bótanme a bronca por pasar por alí. Mexan na calle e queren intimidade. A xente non ten sentidiño. O mellor que se nos ocurriu en toda a noite foi idea de Alba. Quería comprobar se era certo o dito de que cando te tumbas de espaldas á catedral, parace que se che cae enriba. Eu apoieina nesta trepidante estrataxema na que os nosos homes se resistían a participar porque xa vivín esta experiencia e quería comprobar se fora fruto do alcol ou era un efecto real curioso. Comprobei qeu era máis ben o primeiro. Despois animouse xente que pasaba or alí, algo borrachos e tumbáronse con nós no centro e medio da praza do Obradoiro, sobre unha vieira esculpida en pedra, a contemplar a catedral do revés esperando con paciencai que se lles caera encima. Inxenuos todos. Berly

Yak, o meu gatiño

2006-05-30T16:17:00.000+02:00

Hoxe vou presentar en sociedade o meu gato: Yak. Sobre todo porque o próximo día 7 de xuño cumpre un ano. Foi o meu regalo de volta a casa tras rematar o curso en Salamanca, bueno, foi un auto regal, pero dá o mesmo, quería un gatiño pequeno e xusto naceu cando eu rematei os exames na Pontificia. Estou moi contenta con este gatiño, é un pillo e sempre anda a xogar, ademais gústalle moito subir ás árbores, o problema é que despois ten medo a baixar. Yak ten un nombre un chisco militarizado (como di miña nai) porque lle quixen por o mesmo nome que o avión Yak-42 que se estrelou cos militares. Era un pequeno recordo en forma de ser vivo, xa que alí morreron moitos e a min aquelo puxérame sumamente triste. Meu gato tiña un amigo íntimo: Garfield, o gato de meu sobriño, pero que o veterinario tivo que matalo no verán por causa das feridas que lle produciu un can, meu sobriño non o sabe e pensa que escapou. Agora ando eu a procurar un gato siamés (como Garfield) para regalarlle este verán. Yak ten unha historia moi vinculada a Flor, por iso puxen aquí unha foto dos dous: este gato cun escaso mes de vida fíxolle compañía a Vidal López en Cadena 100 Ourense. Vidal creu que tiña que promocionalo pola radio porque Roberto, mozo de Flor daquela, foi á radio todo convencido de que Flor e eu levábamos o gato a Ourense para regalalo!!! Menos mal que se portou de marabilla o gatiño....
Tras a presentación destes animais vou expor unhas cantas fotos:
BRÉTEMA
Foto 1: Flor na miña casa con Yak moi pequeniño e a irmá de Yak, Lea, que non sobreviviu. A FLor parece que só lle gustan os meus bichos.

Foto 2: Ese é Garfield, o gatiño de meu sobriño.

Foto 3: Este é Yak cuando era aínda un bebé gato.

Na clase con Outeiriño

2006-05-29T12:00:00.000+02:00

Estes días veño observando que Outeiriño ten "arrranques" demasiado estraños. Ben é sabido que el sempre foi algo rariño, pero é que agora xa a piques de rematar o curso di cousas demasiado risorias. O outro días en clase dixo que non estaba a gusto, xa dende que era un meniño, coa morfoloxía (ou algo así) humana. Dixo que el nunca quixera ter dúas orellas senón tres pero explicou claramente que non quería a terceira orella na caluga para oir o que lle dicían as costas xa que non lle importaba. Eu rin que me matei na clase e chegoume a preguntar se a min non me parecía ben?!!! Despois falou de cidades e preguntoume se me gustaba Madrid ou había outras cidades máis bonita: contesteille que sí que me gustaba Madrid pero que tamén me encantaba Sevilla o cal me respondeu que a el tamén pero dixo "a vostede Sevillas e os bilbaínos sempre Bilbao". Todos rimos a matar outra vez. Este home saca cada conclusión.... e para finalizar rematou dicindo que non lle gustaba Rocío Jurado como cantante. Eu entendo a este home, dende que vin a entrevista que lle fixo Vero o ano pasado e que puxeron na gala da graduación decidín que Outeiriño é un fuxitivo e por iso se agocha e non quere falar ante a cámara, pero o peculiar deste home é que é un fuxitivo ignorado. Quizais tivo que fuxir porque as letras o estaban invadindo. Pero a pesar de todo é Ourenán co que merece moitos respectos meu. Por certo que me matei para encontrar unha foto del que o ilustrase pero finalmente atopei a que puxen cando aínda tiña pelo. Penso que canto máis sabe máis pelo lle cae, para que despois digan que a sabedoría non ocupa lugar!BRÉTEMA

Instruccións para perpetrar un roubo

2006-05-27T18:34:00.000+02:00

A miña decencia vese cada día máis perxudicada por malas compañías que me malinfluencian. A miña lista delictiva aumenta sen que eu me dea conta. Ben, despois de moitos anos de roubos poderedes observar un docuemento insólito e nunca visto. O roubo dunha silla. Esto hai que explicalo, porque a simple vista non parece moi grave, pero no contexto da situación e tamén no contexto da miña vida ten grande importancia. Na miña residencia 1 persoa= 1 silla estilo cabaret. Pero esta silla cabaret é moi incómoda, polo que o meu querido veciño Roberto e a invasora da miña habitación de hai dous anos, Alba, foron protagonistas do roubo da silla. Eu só fun cómplice encubridora. Isto todo puido ser captado grazas á amabilidade de outro veciño meu, máis lonxano no espazo pero veciño de número de habitación en todo caso, o noso querido Álex. A el grazas por deixar que desfrutemos deste momento para a posterioridade.

A banda dos tres ladróns antes do momento pecado. Observen a cara de boas persoas que intentan poñer diante da cámara.

O meu querido veciño, antes de roubar a silla, cotilleando nos apuntes dos demais!!!Coidado, os vosos apuntes corren perigo!

Atención, momento roubo! Alba escapa cara a súa habitación coma se nada acorrese, o meu querido veciño escapa coa silla cara a súa habitación e Berly, sixilosa e sutil como é ela, camiña sen zapatos para non armar escándalo.

Berly ó rematar o acto ilícito, tan tranquila, sen remordementos, quentando unha taza de leite para almorzar ás 5 da mañá. Non hai conciencia neste mundo.

Álex, "paparazzi professionale"

P.D. Este documento fotográfico histórico non pode ter valor de proba en nigún xuizo. Berly.

Crónica animal

2006-05-26T14:20:00.000+02:00

Hoxe descubrín que o noso amigo, o medio pato (hai un rumor difundido por fontes non contrastadas de que pode ser un híbrido entre unha gaibota do PP e un pato sen ideología) é un animal que carece de educación vial, con comportamentos pouco cívicos. Descubrino, coma non podía se doutro xeito, de camiño á Radio Galega. Como dixen hai uns días, os patos do estanque do auditorio de Galicia cruzan por un paso de zebra colocado específicamente para eles. Pero o híbrido gaibota de dereitas-pato neutral decidiu que como era un medio pato, tiña certos privilexios e podía pasar por onde lle petara, e cruzou polo medio da estrada. Aínda así, os nosos concidadáns que son xente respetuosa cos seres extraños deste mundo frearon esperando pacientemente o paso desta curiosa e non menos fea ave, que aínda por riba cruzou ó seu paso, sen inmutarse pola presión dos apresurados coches, e despois de facer esperar ós vehículos, fíxome esperar a min, pasou diante das miñas narices con aires de chulería e puiden seguir co meu camiño, eso sí, un pouco turbada por esa visión tan desagradable. Canto máis lonxe quero ter os animais, máis se achegan a min seguindo diferentes vías: ben sexa por acoso nas rúas, ben sexa polo traballo de radio que trata sobre bechos deste mundo e do máis alá. Vou acabar cun trauma moi grave. Berly

Cousas do reino animal

2006-05-24T10:17:00.000+02:00

É a hora de falar duns seres moi peculiares que habitan no estanque do Auditorio de Galicia, en Santiago. Estes bichiños, chamados patos, son de moi distintas clases: hainos salvaxes, co peito verde, máis grandes, máis pequenos, tragadores de lodo, de pan, e de todo o que lles boten os seus admiradores. Pero hai un que non podo entender. Na vida vin cousa máis fea. Parece un pato, pero estou case segura de que non o é, ten que ser un híbrido entre aínda non sei que animais. Ten o corpo algo gordecho, pero o pescozo é moi longo. Xa sei que todos os patos teñen o pescozo longo, pero este é descomunal, e a cabeza tena achatada...en fin, non atopoe en google un que se lle pareza para poder ilustralo. Terei que sacarlle unha foto aínda que mirar para el máis de 3 segundos sexa un sacrificio. O caso é que este "medio pato" deume un susto mantres ía de camiño ó traballo (sempre me pasan cousa nese percorrido, non entendo...). Achégome ó estanque e dende a lonxanía vexo un becho sen cabeza no medio da acera. Era o "medio pato"! Para a maioría de vós non sería nada pero eu detesto os patos!!!Estaba durmindo plácidamente, entre pinto e valdemoro, obstruíndo o paso. Tiven ata que baixar da acera por medo a que sacase a súa cabeza deforme dentre o lombo, sería un grande impacto. Pero non só este híbrido fai cousas intrépidas, xa que os seus compañeiros, os patos comúns, soen protagonizar esceas de egocentrismo. En perfecta fila india, ordenados de maior a menor e polo paso de zebra como seres educados, as familias de patos cruzan a estrada a paso de pato, claro está, lentiño de todo, e os coches esperan impacientes a que esta recua remate o seu desfile de tamaños. Así é o mundo animal, coas súas rarezas. Berly

Flor e Moni

2006-05-19T19:45:00.000+02:00

Bichiño!!! Non digas bobadas. Este blog sempre será teu e meu, en definitiva noso, e se eu escribo é porque me relaxa, así que ti non vas ter un blog sen min!!!ASÍ ME LO APRENDÍ YO! Eso sería como un divorcio doloroso!!! Ademais, a dirección da web site é Bretemaberly, e o blog chámase Nostridade, a idea foi túa...que non pode ser nabos!!! Berly

Sen tempo ...

2006-05-19T19:25:00.000+02:00

Estou contenta porque xa rematei o traballo de Pousa! e tamén porque agora vén a fin de semana. Ademáis teño ganas de ir á praia, e canto máis tempo pasa, menos queda para poder ir. A verdade é que primeiro hai que salvar uns tenros obstáculos, exames, traballos, traballos e exames pero iso é o de menos....... todos saben que aquí nesta facultade de Ciencia da Comunicación se reúnen os mellores estudantes, ou non? eses que van de festa enseñando roupa interior, aqueles que se lían con trescentos compañeiros na noite, os que bailan enfurecidos, os outros que cando beben son amigos de calquera, incluso dos máis odiados etc pero bos estudiantes, claro está. Eu tamén quero estudiar pero estou case sen tempo e os fins de semana non están feitos para os estudos, senón ¿cando descansa a nosa cabeza? sobre todo se tes clase con Outeiriño, que iso si é unha clase!!!! a min quedoume moi claro dende primeiro que Fraga é cohetáneo de Mickey Mouse. Pero o importante como xa dixen é que agora chega este fin de semana para relaxarnos ou polo menos intentalo. Agora que este blog é casi unipersonal, da amable Berly que lle dá vidilla, eu penso que vou ter que facer un novo para actualizalo de mes en mes ou de semana en semana. Pero é que estou tan ocupada que nin tempo teño... BRÉTEMA

Noite de circo no Burgo das Nacións

2006-05-19T14:10:00.000+02:00

A próxima vez que teña que xogar á trivial con semellantes persoaxes esperpénticos e pouco racionais pensareino dúas veces. Aquelo era un espectáculo cirecense de seres cun tercio dee de bufóns, outro de cotorras e outro de hienas babosas e repelentes. Creo que me estou pasando un pouco, non teño piedade, pero qué raios! necesito desafogarme. Nunca vin a ninguén dar semellante espectáculo de estupidez e pedantería. Eu alí, tentando crear un ambiente de amizade e compañeirismo e o único que recibín foron risas falsas dos meus comentarios simpáticos. Qué lle imos facer, estaba inspirada. Volvemos perder, de novo polos pelos, xa que tivemos que devolver un queixo no momento máis sortudo. ¿Cómo pode gañar alguén que cando lle preguntas por un rato que sae nunha película respóndeche Rogger Rabbit, que aínda por riba leva a súa clasificación animal no seu propo nome?. En inlés, claro, iso é moito pedir para semellante coeficiente. Nin sequera puidemos desfrutar das novas preguntas sumamente actualizadas do novo trivial que adquiriu o Burgo das Nacións, no que seguro están os últimos casos de corrupción en Marbella, ou no Forum filatélico ou a entrada de traballadores enfurecidos nos estudios de Prado del Rey. Aínda por riba de ter que aguantalos, o Trivial vello do ano da pataca. Non hai dereito. Vou ter que facer un monográfico sobre o Trivial, que dá moito de si. Berly

O día de....

2006-05-17T18:24:00.000+02:00

Nunca me gustaron os días inventados adicados a algo: o día dos Namorados, dos amantes, dos cornudos...o día do pai, da nai, da sogra...o día dos traballadores, o da muller traballadora, da muller vaga... e finalmente chegamos ó día das Letras Galegas. Estou indignada porque a estratexia que seguiu Cadena 100 para un día coma hoxe paréceme o máis ridículo que se fixo na historia da radio: puxéronse a facer os programas en galego. O locutor, cun galego repelente e falsísimo soltaba as súas boberías, mentres as sintonías estaban cantadas en castelán, ó igual que as cuñas, facendo un batido asqueroso non que non sabías qué emisora estabas a escoitar. Nada máis patético que só ven a lembrar que o resto do ano esta cadea tan ligada á COPE esquécese das peculiaridades linguísticas de Galicia. Todas as persoas, animais ou cousas que teñen "un día" especial están aparcadas o resto do ano. Polo tanto eu non quero celebrar o día das letras galegas e que o resto do ano todo o mundo se esqueza delas. Pero está calro que sen un día coma este non poderíamos reivindicar algo que tarde ou cedo terá que pervivir sen axuda dun día especial. Polo tanto, quero que se deixen de celebrar estes días porque esto significará que as letras galegas, os pais, as nais, os namorados, os traballadores...teñen un lugar na sociedade. E así eu deixarei de escribir sobre este tema. Berly Que reivindicativa estou hoxe...

Barra libre -vida libre!

2006-05-16T10:28:00.000+02:00

O sábado presenciei unha bacanal ó máis puro estilo grego, pero sen orxía (ou iso creo eu), na que a piques estiven de participar. Só dous cubatas fixeron falta para facer tambalear o meu corpo e tamén a miña cabeciña tola. Pero qué cubatas! 80% de vodka de garrafón, 20 % de kas naranxa. Así é imposible non coller unha templeta. Aínda así nada que ver co estado dos meus compañeiros de clase. Está claro, a barra libre ten os seus perigos. Permitiume comprobar se as miñas compañeiras levaban as bragas en conxunto co vestido, co cal puiden deducir que a xente vai moi conxuntada nesta vida. Pés descalzos sobre unha alfombra de cristais rotos (uff qué dor), menos "rolletes" dos esperados, vomiteiras dé última hora (ou de primeira hora) vestidos que perden tea co paso da noite, profesores desfasados como nunca se viu... este foi o resultado dunha graduación que comezou ás 6 da tarde e que para moitos non rematou ata entradas horas da mañá. Para Berly as 6 da mañá foi a hora de coller a camiña, a hora máis feliz de toda a noite se non fora porque aínda estaba un pouco mareada cos aínda latentes efectos do garrafón. Berly

Voltar á vida normal

2006-05-14T18:30:00.000+02:00

Este vai ser un artigo triste, así que vos aviso: non esperedes rirvos porque a situación é cómica pero non fai gracia. Quero que unha persoa intelixente- se é que existe alguén destas características sobre a faz terra- me explique cómo se fai para voltar a clase cando xa te licenciaches? Cómo me presento eu mañá na facultade vestida con farrapos en comparación co día de onte? Eu xa estou licenciada, para qué quero seguir estudando? Ó nabo cos estudos!!! Eu xa podo presumir de ter un diploma serio, cunha validez legal tremenda no que a rá Gustavo, o reporteiro máis intrépido da historia do xornalismo, cun precioso micrófono da USC en man, infórmame de que Brétema xa está licenciada, algo que por suposto eu xa sabía, pero impactoume coñecelo de primeira man. E claro, a rá Gustavo informou a Brétema de que eu xa estou licenciada. Algo moi interesante, claro, como imos en pack, temos que intercambiar diplomas para facer máis forte o sentido de Nostridade, que para os que non se percataran, dá nome ó noso blog. O que non me quedou moi claro é quen lle informou ó decano e ó ex decano de que imos en pack? Os diplomas foron diseñados íntegramente pola persoa máis influínte da USC, ese home que ameaza con repetir mandato incluso nas lexislturas vindeiras ata superar o récord de permanencia nun posto de poder, récord que tiña o noso amigo Manoliño. Berly

O día de mañá

2006-05-12T19:34:00.000+02:00

Mañá é o gran día, ou iso é o esperado! A verdade é que non estou nerviosa, a pesar de que cada 10 minutos alguén se empeñe en preguntarme se o estou. Xa empezo a dubidar, pero creo que non. Estas festas son un chisco complicadas e sobre todo se nunca fuches a ningunha previamente como é o caso de servidora. De todos xeitos conseguín que nos puideramos sentar as cinco xuntas: María, Elvira, Ana, Berly e mais eu, iso xa é un gran logro, se nos aburrimos cos discursos poderemos falar das nosas historias. Pero a pesar de todo estou un pouco preocupada porque dáme a sensación de que vai facer mal día e non quero, deberiamos subornar a Pemán para que puxese un sol de dimensións incomparables para este fin de semana pero entre a elección do padriño e do restaurante non tivemos tempo.
Teño tamén ganas de que remate a carreira, non sei exactamente porqué pero penso que é consecuencia deste agobio propio de maio que estou a sufrir. Teño tantos traballos que facer e tan poucas ganas.... sempre vén mellor sentarse nun bar a tomar algo. O outro día estiven no Cibeles e penso que vou ir bastantes máis veces posto que ademais de beber case vin ceada para a casa. A bebida non é barata, tampouco moi cara, pero poñen unha morea de racións que na vida toda..... iso si é un bar bo. Pero hoxe non toca falar de bares senón de como se vive a véspera da graduación: pois vívese ben, aquí mirando un chisquiño a radio para Pousa pero intermitentemente porque xa se sabe que o messenger é moi tentativo, terei que aprender a concienciarme de que hai que traballar máis e chatear menos pero pouco a pouco. Hoxe todo é permitido porque é véspera da graduación. BRÉTEMA

Flor regada

2006-05-12T11:27:00.000+02:00

Regar está moi ben, sempre que aquelo que se queira regar sexan plantas, árbores, vexetais e outros seres de vida inanimada. Eu creo que son un ser e ademais con vida, pero non inanimada. polo tanto, a pesar de chamarme realmente Flor, non son un ser "regable" nin digno de ser regado. Vale que un día poda ter calor e meu pai con esa amabilidade que o cracteriza colla unha mangueira e me bote auga. Valen tamén as pelexas con globos de auga, incluso vale que che boten una vaso de auga fría cando estás na ducha baixo un chorriño de auga quente. Pero hoxe vivín unha experiencia moi traumática que contén as palabras de auga aspersores e césped. Dirixíame ó meu traballo na Radio Galega, cando vexo ojiplática (quero dicir, cos ollos coma uns pratos) que o único camiño posible para ir ata a parada do bus está rodeado de aspersores que regaban incesantes o césped. Cómo podo evitalos? Saltando á carretera. Pero iso sería un suicidio non desexado. Estudiei con moito detemento (duns 5 segundos) cales eran os aspersores que meneos mollabana acera, e descubrín que todos empapaban a vía peatonal. Así que con resignación, achegueime ata os gregadores que me empaparon de arriba a baixo. Tede moito coidado, coa chegada do verán aterrizan os regadores asasinos, e en calquera parque poderedes ser acrivillados co seu "ataque chorro maldito". Berly

Suspender en pack

2006-05-10T19:18:00.000+02:00

Agora, despois de tanto tempo, é o meu turno. Hoxe vou adicar uns minutos a escribir e deixar os traballos de Outeiriño a un lado. Quizais non dea feito todos os traballos pero quédame a tranquilidade de que Berly tampouco, así tamén suspendemos en pack, xa que a nosa vida vai en pack; tanto en pack que os meus dous mellores amigos están xuntos!!!!!!!!!!!!!!!!!! VIVA VIVA!!!!!!!!!!!!!!! ISTO SI QUE É BOA NOVA. Teño ganas de que remate este curso máis que nada para rematar con este agobio desquiciante. En canto teña tempo escribirei máis e tamén cando atope un ordenador mellor..... BRÉTEMA

Durmir sempre está ben

2006-05-10T11:12:00.000+02:00

Todo o mundo vai ós concertos a desfrutar, bailar, cantar, pasalo ben, e incluso a comprobar con que facilidade se lle poden caer as bragas a unha se o tipo está ben. Pero hai xente que vai a durmir. Nunca me pasara tal cousa pero si, o pasado domingo fun ó concerto dos números un de Cadena100 e quedime frita. Quizais influiu que tocara el sueño de morfeo, que a pesar de que me guste, todo se contaxia... A verdade é que non podía máis, deitárame ás 2 da mañá, e levantárame ás 7, interminables horas de bus ata chegar a Madrid, carreiras para coller o metro (do que xa falei onte), carreiras para poder dar un bocado antes do concerto, discusións co garda de seguridade que lle quitou o tapón á miña botella de plástico por medo a que eu fora unha fan enfervorcida fan que na miña esquizofrenia tentase matar ós cantantes ou a todo aquel que se me puxera por diante. Claro, cunha botella podes matar a alguén. Descubrino o outro día. Descubrín moitas cosas para ser contadas noutro momento. Ata descubrín que levar os cristais do autobús limpos pode ser un perigo mortal para os paxariños. É moito mellor ser un cocho, como a xente que monta en metro para facer un roce multitudinario. Berly

Metro non apto para -18

2006-05-09T20:06:00.000+02:00

Non comprendo as liñas de metro de Madrid, non comprendo cómo se vive nunha cidade inabarcable a pé, imposible de ser cruzada dunha punta a outra en menos de dúas horas nun medio de transporte a rodas e motorizado. Agora sei que o metro é o medio de trasnporte máis cocho que existe no mundo. Xa teño montado másis veces, non vaiades pensar, pero nunca reparara niso. Non porque estea sucio, que non é iso, senón porque consiste en meterse baixo terra nun caixón de aluminio e frotarse con todo o mundo- agora me caigo encima deste, agora me rozo con este outro, e todos nos rozamos nun roce colectivo. Todo o mundo corre para non perder ese roce multitudinario. A pesar de todo no metro de Madrid aínda non existe esa figura tan simpática e útil, os "empuxdores", eses do metro de Tokyo que se adican a exprimir á xente ao máximo para que entre o maior número de "pollos" posible. Aquí non se crean postos de traballo con tanta emoción, e se alguén quere entrar, xa se empuxa solo. Para qué pagarlle a alguén se ti podes ser o teu propio empuxador?A pesar de todo gustoume ir a Madrid. Algo tivo que ver Nico niso... Berly

Termina a carreira, e eu sen enterarme

2006-05-05T21:20:00.000+02:00

Está xa moi preto o acto de licenciatura. Ninguén me avisou de que remataba a mellor vida que calquera pode desexar. E o bo tempo vaime acompañar! Bueno vainos acompañar, a Brétema e a min, que imos en pack e que nos licenciamos en pack, como ten que ser, así nolo aprendemos nós. Sí, iso é o que aprendimos en 4 anos de carreira, o sentido de Nostridade. Está moi ben todo eso de licenciarse, e saír na orla con cara de no ter roto un plato durante a carreira, de ter estudiado moito e saido pouco, de non ter feito gamberradas...cantas mentiras xuntas...Así nos preparamos todos para que os nosos pais nos vexan, orgullosos de nós con esa pose intelectual. Niso consisten este tipo de actos. Ademais poderán colgarnos na parede da casa para cando veña unha visita ver que o seu retoño xa ten unha carreira. E así pasaremos a formar parte do mobiliario do fogar. Para min o máis importante é a comilona que nos imos dar. O resto son cousas secundarias...ben, non todas, porque hai xente que precisa os actos de licenciatura para lucir o modelito, e iso claro, non ten ten prezo. Gustaríame tirar o sombreiro ó aire coma os americanos, e facer unha festa multitudinarioa na casa dun amigo cachondo con piscina pero eso son cousas dos EEUU que aínda non chegaron á atrasada e vetusta Europa. Berly

Rematou o inverno???

2006-04-22T13:03:00.000+02:00

Por fin!! Creo que a partir de hoxe vou poder gardar o abrigo que me cubre dende o pescozo ata as rodillas, que tanto abriga pero tanto agobia. Gústame moito durmir ata tarde, calquera cousa ou persoa que me moleste no meu sono non terá un bo recibimento. Pero hoxe algo me despertou que me fixo unha grande ilusión. Despois duns interminables días de frío invernal e chuvias intermitentes que ás veces caían a huzos semellando o diluvio universal, un raio de sol entrou pola miña ventana ás 9 da mañá. Si, sí, é o primeiro día deste ano no que podo sacar as miñas "cholas" como diría Pablo, o meu querido amigo tinerfeño, ou para que me entendades todos os godos guanajos, saquei as plaieras. Si, si, eses zapatos que se usan para ir á praia, puiden poñelos sen medo a conxelarme ou a empaparme. É unha gramde nova. E claro, as ganas de tomar o sol, de ir á paria, viñeron soas. O que toca agora é estudar un pouquiño, un último empuxoniño paa rematar a carreira, e despois xa disfrutaremos do bo tempo, verdade Brétema? Xa queda menos. Un biquiño. Por certo, esta é a Praia do Carmen, na Rivera Maia. Moi apetecible. Berly.

Entre cans e gatos

2006-04-06T16:21:00.000+02:00

Quero un can!! en concreto quero un westi!! Agora que vai andando o tempo e estou a piques de rematar a carreira meus pais teñen que cumprir e permitir que eu traia un can para a miña casa. O problema é que son un chisco descoidada e miña nai non se fía moito de min.... Ademais foi ela que dende outubro se leva encargado do meu gatiño pola semana sen rechistar nadiña e penso que é por iso polo que non lle fai moita ilusión que lle leve máis bechos para a casa. Pero por intentalo non pasa nada, seguro que agora eu vou estar máis con eles, supoño. A verdade é que adoro os animais (menos os monos: danme o medo máis medo do mundo enteiro e noxo por suposto). Na casa teño dous gatiños: a maior é unha gata que xa leva uns 11 anos na casa pois naceu en 1995 e foi un antoxo meu e de miña avoa que daquela aínda me podía cumprir caprichiños dese estilo (agora xa non) , a gata chámase Gris porque é desa cor pero a verdade é que nunca lle fixen moito caso: cando ela naceu eu xa tiña unha gata na casa Lusi e era a ela a quen lle daba os mimos. Pero o ano pasado Lusi morreu e decidín que era tempo de ter un novo membro felino na casa, pero desta vez quería un gato para non ter problema de descendencia.... e daquela miña nai aceptou e criamos a Yak. Dende aquela é o gatiño máis mimado de todos cantos houbo na casa, creo que é porque estivo moi enfermo de pequeniño. Yak xa ten10 meses pero aínda é un revoltoso polo que o do can non sei como andará , creo que vou ter que esperar un chisco máis jajaja.....BRÉTEMA

Torneo de Trivial

2006-04-05T21:04:00.000+02:00

Sempre que te aburras poderás xogar unha partida ó Trivial, ese xogo que está tan de moda no Burgo das Nacións. Xogar en grupo é sempre mellor, pero o problema xurde cando o teu equipo vai perdendo compoñentes, porque todos teñen cousa máis importantes que facer, como afeitarse, ir de cea, ver House, quedar coa moza ou incluso marchar a vivir a Coruña con tal de escaquearse. Pero aínda peor é que o grupo contrincante sexa moi competitivo e o Trivial, en troques de ser un xogo, convírtese nunha competición na que a xente altérase, berra e estrésase tanto que é imposible pasalo ben. Ata che contabilizan o tempo que tés para responder -quédanvos dez segundos!! ui, rematou o tempo, tedes que responder xa, pero XAAAA!!! Así non hai quen se concentre. E claro, perdemos. A seguinte partida non ten nada que ver, sobre todo porque recrear a vista con semellante contrincante lonxe de desconcentrar é todo un pracer. E ata perder a partida non importa, qué máis ten! O que conta é pasalo ben. Ata fallar se leva mellor con esa singular compañía, incluso cando che preguntan polo nome de pila do Lazarillo, e respondes Felipe por decir algo, lévase moito mellor. Eso sí, se perdemos onte foi polos pelos, a partida estivo moi reñida, incluso o voceiro do equipo contrario o podería certificar... como quixese. Berly

Paseos nocturnos

2006-04-04T12:03:00.000+02:00

Esto é un sinvivir! Non é que me guste falar do tempo, é que o tempo obrígame a falar del. Onte facía un día estupendo, tanto que incluso invitaba a saír a dar unha volta pola noite, e lembrar vellos tempos cando todo era tan distinto... e tan divertido. E non é que agora non o sexa, que si, pero antes eu estaba máis tocada da cabeza e todo tiña un encanto especial, incluso os momentos agrios tiñan o seu punto simpático que ó lembralos non podo facer outra cousa que rir e querer compartilos cos demais para facer unha festa colectiva, porque as cousas, en COLECTIVIDADE son moito mellores, a pesares do que opinen certas persoas que non saben nada da vida e que queren dar leccións de paz interior ós demais. Lembrar a miña cara de "peladillo" en certa foto ou os grandes momentos con Cinema non ten prezo. Incluso facer o paiaso perseguindo coa mirada a un tipo que non está nada mal e que te pille xusto no momento máis inoportuno, ou que o camareiro que te atende nun bar tan bonito de nome italiano non se acorde do que lle pides... pero a cambio che traiga frutos secos que as túas amigas devoran ata deixarte acabalos porque consideran que unha taza de chocolate xa enche de abondo ten o seu encanto. Berly

dÚBIDAS (con letra tuñecística)

2006-03-31T11:59:00.000+02:00

Xa non sei que facer coas puñeteras notas de Salamanca, aínda me van traer problemas para pedir a bolsa de idiomas!!!!!!! jodido Marceloooooooooo por non atender ó que debía..............!!!!!!!!!! Agora teño aínda máis dúbidas: non sei se coller prácticas de maio a outubro ou non. A verdade é que me apetece pero por outra parte non quero quedar no verán nesta terra de choiva e ademais non podo facer planes para setembro e outubro. Isto é un jaleo. A ver se esta fin de semana na clase me aclaro un pouquichiño máis.............. Cando queres facer moitas cousas non fas nada, é o típico!!!!!!! A pensar o fin de semana. BRÉTEMA

Loba á luz da lúa

2006-03-30T21:11:00.000+02:00

Ignoro totalmente en qué fase se atopa a lúa hoxe. E preocúpame, porque eso significa que estiven demasiado ocupada para saír á rúa de noite, e no caso de saír pola noite, estiven demasiado ocupada para mirar cara o ceo. Gústame a lúa chea. Dame un poder especial mirar cara ela, absorta, sen pensar en nada. Pero tamén a lúa nova, cando se poden contemplar todas as estrelas. Ademais do tempo que fai, se chove, se fai sol, aféctanme as fases da lúa. Qué raro todo esto! O universo e as súas forzas ocultas apodéranse de min! Está claro que non se pode loitar contra a natureza, como pensan algúns. Non teño claro se escribo sobre un tema e despois penso nunha foto bonita para ilustralo, ou se unha foto que me gusta inspírame para falar dun tema que doutro xeito non trataría. Berly

Grazas Internet, pola vida que nos das

2006-03-29T17:18:00.000+02:00

Xa sei que nin chegou o verán, nin parece que vaia chegar a este paso, máis ben semella que vai empatar co inverno vindeiro. Xa sei que son monotemática e que as miñas notas xiran ó redor do bo tempo, pero non pdo evitalo!!! Agora xa estou máis tranquila e con ese sol tan radiante como falso podo inspirarme. Nunca entendín porqué o buscador máis coñecido do mundo mundial, o noso querido que tantos problemas nos solucionou nas nosas vidas, é tan estúpido. Se lle pides imaxes do verán, aparécenche fotos de Zapatero, porqué nunca acerta? e se lle pido fotos de Carmen Alcayde para un estúpido traballo dunha asignatura o nome da cal non quero lembrar, por qué saen fotos de pelis porno? Será que utilizaron o seu nome para películas XXX? eu non podo poñer á presentadora nesas tarefas para un traballo serio!! E mellor aínda, se pido imaxes de Aznar, aparécenme só caricaturas deste personaxe, é que non hai fotos del cunha cara normal? Xa me respondo eu: NON. E deuseme por pensar- e pensei -que ó mellor como cando pides fotos do sol aparece Zapatero, se lle pido fotos da lúa aparecería Aznar, pero non, aparecen imaxes dun delfín. En resumo, non hai que buscarlle a lóxica, nin darlle a volta, simplemente podemos aprendernos a Lei do Google: atoparás o que buscas en función da necesidade que teñas de atopalo, é decir, canto maior sexa a necesidade menos posibilidades teremos de atopar algo que se axuste co que desexamos. Unha lei moi jodida. Berly

2006-03-28T21:11:00.000+02:00

Dúas cidades monumentais que marcaron a vida de Brétema e Berly. Non son moi amiga dos iconos típicos, pero é que realmente, aínda que Salamanca e Santiago teñan moitísimas máis cousas, a Catedral e a Praza Maior son lugares para lembrar. A primeria experiencia despois dun xoves de marcha en Santiago é poñerse de espaldas á catedral no medio da praza do Obradoiro e desa guisa tumbarse e ver como parece que a catedral tórcese lentamente cara ti. E realmente sucede, porque ¡así me lo aprendí yo! Comprobeino, pero non lembro se a experiencia vivida tivera algunha relación directa co alcol ou se simplemente era un efecto óptico moi curioso. A praza Maior de Salamanca estaba adicada a outros menesteres. Tarefa complicada era tentar cruzala cando facía bo tempo, a odisea comezaba tentando salvar obstáculos con paciencia. Obstáculos compostos por cabeza, pernas, brazos e o resto dos membros do corpo xa que eran turistas e non turistas, tirados á tiranía do sol, desfrutando da dura pedra xunto a mochilas e outros obxectos persoais dispostos de calquer maneira que en conxunto creaban increíblemente un todo armónico. Pero pola noite a praza trasfórmase, e convírtese en lugar de encontro para todo o mundo, algo que nunca cheguei a entender. Si, é un lugar coñeceido por calquera que acabe de chegar á cidade pero tan enorme que atopar a alguén en medio desa masa de xente é case imposible. A nosa maior sorpresa foi ver como os medallóns da praza cobraban vida e falaban. O mesmo Carlos V dirixiunos unhas palabras noite tras noite, cada vez que cruzábamos para ir estudar á biblioteca ás 12 p.m. Era só o comezo dunha longa noite de estudo máis ou menos intenso, que podía rematar ás 7 ou 8 da mañá, hora de volta a casa coa ilusión de saber que todos se estaban a erguer e da periferia dirixiánse ó centro para traballar, mentres a nós quedábannos moitas horas de descanso baixo a luz do sol que se colaba pola vella ventá da residencia. Berly

Xa son as tres

2006-03-27T20:44:00.000+02:00

Cada día estamos máis preto do bo tempo. Xa sei que é unha evidencia, e que claro, cada día que pasa achegámonos máis ó verán, pero hai algo que sucede unha vez ó ano e que acelera máis o ambiente que se vive no verán. Pero este acontecemento sucede cada vez máis sen que eu estea preparada. De repente sen avisar, suecede e punto. Xa sei que tería que sabelo, e que avisan por todos lados, pero eu non o esperaba. De repente dícenme que non son as dúas, que así, sen comelo nin bebelo, pasou unha hora sen que eu a poidera desfrutar, unha hora que se esfumou. E así, de golpe e porrazo, sen transición, sen pausas intermedias, non. E o mellor está por chegar: ó día seguinte o meu reloxo engáname. Esperto á unha do mediodía, aínda cedo para erguerse, pero non, chaman para decir que oh!, por casualidade son as dúa da tarde, hora de comer. Xa tiven suficiente con ver pasar diante dos meus ollos unha hora da miña vida. Eso sí, despois de semellante shock, temos a recompensa de ver como os días son máis longos. Berly

Olvidos

2006-03-24T12:28:00.000+01:00

Sempre me olvido de cambiar o tamaño da letra, de por o final o meu nome BRÉTEMA... serei un desastre para estas cousas.... pero a verdade e que tanto falei do clima de Santiago que me esquecín de todo o demais. BRÉTEMA...

O clima de Santiago

2006-03-24T12:19:00.000+01:00

Canto stress con Libro de estilo. Esas noticia con tempo contado mátanme!!!! e por outro lado encántanme! gústame saber que teño un prazo límite non moi lonxano para terminar o traballo... creo que isto me pasa por ser un chisco vaga pero en fin! cada un ten os seus defectos. Teño ganas de que pare xa esta choiva egoísta que me cansa de mala maneira e me molla de maneira aínda peor. Tanto ten que sai con paraugas que sen el posto que me vou mollar igual, polo tanto xa non o saco da casa que alí está quentiño. Onte unha rapaza contóume que rompera tres no día, a verdade é que deberían ter en conta o clima de Santiago nas bolsas do MEC posto que a choiva supón un gasto a maiores: máis paraugas, máis abrigos, máis libretas e folios (sempre hai algún que se empapa) máis zapatos etc etc etc. Claro que tamén se a Santiago lle quitamos este clima xa non sería Santiago e polo tanto xa non tería ese embruxo que ten. Nunca me gustou demasiado esta cidade para vivir pero dende que coñecín estes temporais gústame aínda menos, prefiro vir aquí de viaxe ou temporalmente pero eu non que ser sapo nin peixe para vivir entre auga e ceos nubrados, e menos aínda entre auga e vento xuntos. Espero que este fin de semana faga mellor tempo en Ourense, aínda que para iso non fai falla moito.

Queixarse das queixas é queixarse dobremente

2006-03-22T17:15:00.000+01:00

O ser de dúas patiñas é moi curioso. Cando temos moito traballo case nos esquecemos de respirar e as nosas penas van percorrendo o cerebro de todo aquel que nos pregunte, sen interese algún, como nos foi o dia. Pero pola contra, cando non temos nada que facer no traballo, tamén hai lugar para a queixa. Queixarnos é un vicio milenario que nunca perderemos. O importante na vida de todos é ter algo do que queixarse. Gastei tanto o significado desta palabra que está empezando a decolorar e perder a súa denotación. E por iso eu non vou cometer o erro de compadecerme de min mesma. A pesar de que hoxe e só de momento non teño que vivir o stress habitual en horas de curro, non o vou botar de menos, e aínda que teña unhas ganas inmensas de queixarme (uf, volvin caer nas garras deste vocablo impertinente) non o vou facer. Máis que nada para non contradecirme coas miñas propias ideas. Berly

Adoro o tren

2006-03-22T12:46:00.000+01:00

A clase de Carballo é un pouco rariña!!! sobre todo as prácticas!! con dicir que fuxín dalí para escribir isto..... despois voltarei a ver que anda a facer!
E con respecto a ti, Berly, non teño moito tempo para escribir, estou demasiado liada con toda a historia do Lusocom e mais co curso de fotografía que, ¡quen sabe! ó mellor me fago rica sacando fotos polo mundo!!! isto da fotografía sempre me gustou moitos, sobre todo ver o resultado final; eu son a típica que lle saca fotos a todo pero sempre hai dúas cousas para min esenciais as que nunca me canso de fotografar: a auga e as vías do tren. Pode semellar ridículo, ou cando menos estraño, pero a verdade é que a miña devoción polos trens me leva a facer o impensable. Non é tanto que me guste montar en tren, que claro que me gusta, senón máis ben todo o que envolve o seu mundo, a vida deses pobos e aldeas que están a carón dunha vía ou que teñen unha estación nas súas proximidades. Teño moitas fotos de vías (algún día con máis tempo no que non ande fuxindo de clase porei algunhas no blog) e é certo que o primeiro que eu busco nun mapa é por onde pasa o ferrocarril. Adóroo!!! Pois iso, que teño moito traballo e no fin de semana tampouco teño tempo, na casa o tempo pasa demasiado lixeiro, as mini-vacacións do fin de semana duran pouco pero o bo é que sempre hai algo bonito para facer, alguén con quen quedar ou simplemente descansar onde e como se che apeteza. Sobre todo se podes ir ver o tren pasar ao lonxe...... BRÉTEMA

Se o tempo mo permite

2006-03-21T20:47:00.000+01:00

Non dou creto. Creamos un blog e non escribimos nin por descoido. Se non pasan cousas interesante na vida para contar, hai que crealas. Se cada día me costa máis erguerme, a quén lle importa? Pois impórtame a min porque é certo, cada día que pasa necesito durmir cinco minutos máis e como siga así vai chegar un día no que xa non me levante da maldita cama do Burgo e me quede a ivernar, ou a primaverar que agora, aínda que non o pareza, estamos na estación do ano que nos trae o bo tempo. Claro, se non vives en Santiago. De todos xeitos eu non son un oso e iso traeríame problemas porque non podo adicarme só a comer durante o inverno, a atiborrarme de comida para despois durmir na primavera, porque claro está, acabaría coma unha vaca, e só conseguiría coller un empacho de campionato. E aínda por riba na primavera seguiría tendo fame. Gústame que os encoros estean ó 75 por cento da súa capacidade, gústame que non haia sequía, pero tamén me gusta tumbarme ó sol, contemplar as nubes e deixar a roupa á mínima expresión. Que ninguén me chame egoísta cando digo que non me gusta a choiva!!! O meu estado de ánimo é directamente proporcional ós graos centígrados do momento. Eu non teño culpa de ser tempodependente. Berly

Pablo Moro

2006-03-16T13:17:00.000+01:00

Ai Berly Berly!!!! coa de cousas que teño que facer para ese congreso de abril!!!! menos mal que aínda saco, de non sei onde, tempo para relaxarme: véxase o concerto do martes!!!! A verdade é que pensei que non me ía gustar tanto como me gustou Pablo Moro, el coa súa guitarra simplemente. Creo que a súa música é interesante, cántalle á vida e a min gústanme ese tipo de cancións. O peor foi que coas súas letras che recordase cousas malas, pero bueno, "non hai mal que por ben non veña" como me dicía sempre miña avoíña. Tamén faltou Yoli que tras as terribles sesións de alemán ata as dez da noite lle foi imposible acudir, pero xa nos encargamos nos ó día seguinte de porlle os dentes largos!!!!. En definitiva gustoume moito Pablo Moro sobre todo porque é Asturiano, desa nosa veciña comunidade á que eu tanto desexo ir. Quero ir a Candás, xa o pensei.

Nostridade

2006-03-16T13:15:00.000+01:00

Nostridade

Despois dunha xornada laboral...

2006-03-15T20:57:00.000+01:00

Brétema, a ver se escribes máis a menudo, despois dirás que monopolizo este blog compartido. Só está a miña firma nos artigos...Ademais, o tema de hoxe interésache. O duro traballo do xornalista. Intentas contar as cousas para que se entendan, fas un grande esforzo e sempre tés a dúbida de si alguén se enterou de algo. Ou peor aínda, se entendeu mal e despois se alporiza e transmite de boca en boca a noticia, sendo mentira...e peor aínda é cando a ignorante persoa que entendeu o que quixo, é a/o cotilla do pobo, ou do barrio, porque está claro que ese é o mellor medio de comunicación, capaz de transmitir ás masas as informacións que lle da a gana. Eso na televisión, claro, e tamén na radio segundo a miña experiencia. E dende un punto de vista único, pero hai moitos máis problemas, que non vou tratar neste blog, xa o tratarei no meu vindeiro libro...do que aínda non pensei o título...Despois de traballar en medios, cada vez vexo menos televisión, escoito menos noticias pola radio e vexo menos xornais. Berly

Yoli entra en escea

2006-03-14T13:37:00.000+01:00

Se este cacharro me deixa, este vai ser o momento das presentacións. A pesar de que á interesada non lle vai facer moita gracia aparecer neste blog, vaino facer aínda sen querelo!!!!! Xa era hora de que Yoli tivese as súas palabriñas de gloria. De esquerda a dereita (como nos xornais) Brétema, Berly e YOLI!!! Cenando nun chino o día do cumpreanos da que escribe, Berly. Neste momento aínda non había nada que comer, pero despois a mesa encheuse de pato á naranxa (eso é o que poñía na carta, porque realmente sería o gato do barrio), cerdo con bambú e setas chinas (véxase rata con sabe dios qué setas alucinóxenas e o bambú xa non quero pensar o que sería...), ensalada agridulce e outros manxares que non lembro, esquecin tanto o seu nome eufemístico, (para evitar que a xente escape con gatos, ratas, cans, culebras etc, na carta do restaurante) como o seu equivalente ó castelán que faría escapar ó padal máis atrevido.
En definitiva pasámolo ben, así o demostra a cara de Brétema (á esquerda) cun radiante sorriso. Tamén hai que dicir que a xarra de sangría bebeuna toda o noso querido Roberto (que sacou a foto) e que descoñecemos as causas casuais de que a imaxe non saíra movida despois de tanta inxesta de alcohol. Todo hai que dicilo, a foto quedoulle perfecta. Lástima que os fotógrafos non poidan midificar o estado de ánimo das súas modelos... A cena rematou cuns deliciosos postres que na carta semellaban xigantes e que cando foron traidos cunha amabilidade compensatoria, resultaron ser adicados especialmente para David el Gnomo, o cal inexplicablemente non se atopaba entre nós e non puido desfrutar do postre.
Como o cumpreanos era meu, decidin celebralo nun chino para poder deleitalos a todos coa miña habilidade cos palillos, habilidade que adquirín dende pequena debido ó meu gusto por comer despacio (o manexo que teño cos palillos é bo, pero non alcanza para engulir)
Como todo o mundo sabe como é un restaurante chino tipo, vou evitar publicar fotografías que non aportan nada. Eso sí, non había naquel lugar acuarios con peixes, nin ambientes bucólicos, nin outros complementos decorativos presentes nos restaurantes orientais de cinco estrelas. Berly

Para qué sirve un blog???

2006-03-13T21:10:00.000+01:00

Recordade, nunca debedes compartir un blog, e menos se por un momento pensades que a vosa blog-compy pode meterse na túa intimidade e sacar á luz pública cousas que xamais pensarías!!!! Se a planta estaba morrendo, merecía que o seu último alento fora coñecido por todos. É unha moi mala noticia, pero sinto decirvos que finalmente a planta morreu, a pesar dos meus exquisitos coidados, e os de Roberto, todo hai que dicilo (que sempre me estaba lembrando que as plantas hai que regalas, que elas mesmas non poden achegarse ata o grifo para coller auga, e tendo en conta que en Verín o calor do mes de agosto é insoportable para calquera ser vivo, e aínda máis para un pobre vexetal sedento...) pocas veces reguei. Marchei de casa cunha planta chea de verde vida, e volvin cunha maceta chea de terra. Ata quí chegou a historia da planta. E en COPE Verín traballabase moito, tanto que se pode chegar a tolear...O cal non é meu caso. Berly

Non entendo os blogs

2006-03-13T15:36:00.000+01:00

Non entendo como funcionan estes blogs, ademais escribo sen ler ó acabar e isto seguro que non se entende papa, espero que co tempo todo vaia indo un pouco mellor posto que senón aquí ninguén se enterará de nada!!!

Entrevista "plantística"....

2006-03-13T15:05:00.000+01:00

Esta é a explicación que me dá Berly xusto cando eu vexo semellante foto: "jo tia é que a pranta estaba a piques de morrer e fíxenlle unha entrevista nos seus últimos momentos". Entendo, agora enténdoo todo, iso era o pouco traballo que había en COPE Verín no verán e como ti quería exercer o xornalismo como fora entrevistabas a calquera ser vivo que se atopara diante de ti.... iso ou que o xornalismo do sur de Galicia ten métodos para falar coas prantas que os demais descoñecemos! xa che vai sendo hora de recoñecer que estás toliña!!!!!!! Bicos bicho. Brétema.......

2006-03-13T14:29:00.000+01:00

Xa sei que che encanta escribir pero eu tamén preciso o meu espazo neste blog que para iso é das dúas jajajajajaja. Ademais sabes que esta semana fixo 2 anos do "maldito 11M" , acordeime moito de todo o medo que pasei aquel día pensando que Nico estaba tamén naquel tren..... meu deus!!! que terror!!! pero o ano pasado puiden cumprir a miña promesa: fun a Madrid (aínda que ti ,mala pécora, non me acompañache, claro que os teus deberes naqueles intres eran moi, pero que moi importantes e perdóaseche....), o caso é que este ano me volvín acordar moito daquel fatídico, tamén me lembrei do medo que pasei (pasamos) cando fomos a Madrid e estivemos paseando polo andén aínda destrozado polas bombas, pero a verdade é que eu necesitaba estar alí, naquel lugar a pesar de que me tiven que sentar a chorar, sei que pode soar estraño pero así foi, nunca poderei esquecer aquel momento e, de todos xeitos as miñas bágoas naquel momento serviron unicamente para que eu poidese respirar tranquila sabendo que o único que xa quedaba alí eran recordos. Pero iso pasou en novembro de 2004 (aló polo teu cumpreanos) mais cando voltei o 11 de marzo do ano pasado a situación era distinta porque a dor volvía renacer entre flores e velas.... pQ??? nunca o entendin nin o entenderei, menos mal, Nico, que ti quedache ben.

2006-03-13T14:23:00.000+01:00

Todo empeza cando saimos da casa, e comeza a nosa vida "independente": Universidade. Esa é a palabra. Catro anos despois Brétema e Berly seguimos xuntas, pero non revoltas, e está a piques de rematar esa apasionante vida do estudante. A incertidumbre do que virá ó rematar a carreira..... pero con este blog seguiremos vencelladas a esta vida, lembrando os recordos que vivimos en Santiago, en Salamanca, Xinzo de Limia, A Coruña, Madrid e en xeral todos os lugares que visitamos nestes catro anos. E cando chegue outubro e non saibamos qué facer porque non estamos matriculadas en nada!!! poderemos recurrir desesperadamente a este recuncho. Berly.

Ola!!!!!!!

2006-03-13T14:09:00.000+01:00

Brétema e Berly, así de simple. Para os que nos coñecen e con estes nomes non saben quen somos, supomos que a foto lles axudará, a historia é moi larga de contar.....
Esta foto é un dos nosos mellores recordos sobre todo da estanza en Santiago de Compostela. Grazas Miguel e grazas tamén a orquesta "Cinema" por ofrecernos a posibilidade de pasalo ben no seu momento. Grazas tamén ó mar galego polas súas marabillosas augas que fixeron posible esta foto na Lanzada.